.
Μια συζήητηση ξεκίνησε αυτές τις μέρες προκειμένου να ξεκολλήσει το θέμα της Ανάπλασης από την ακινησία στην οποία έχει καταδικαστεί μετά το μπλοκάρισμα όλων σχεδόν των φορέων από το 2007 μέχρι και σήμερα.
Ο Δήμος έχει στα χέρια του μια "καμμένη" μελέτη, η Πολιτεία βρίσκεται αλλού (και εκεί βρισκόταν και 6 χρόνια τώρα επί Σουφλιά) η Εθνική θέλει να χτίσει όσο πιο πολλύ τσιμέντο μπορεί, τα κινήματα θέλουν σκέτο πράσινο και απαλλοτριώσεις με χρήματα που δεν έχουν αλλά τα απαιτούν κλπ.
Η πρόταση για μια ρυμοτόμηση στον χώρο της Πρότυπος με χτίσιμο 75.000 τ.μ. σε μια έκταση 20-25 στρεμμάτων και η απόδοση του υπόλοιπου χώρου των 200 στρεμμάτων για υψηλό πράσινο είναι η διέξοδος από το πρόβλημα και το μπλοκάρισμα. Φυστικά κάτι ανάλογο μπορεί να γίνει και για τους υπόλοιπους ιδιοκτήτες ώστε να αποδοθούν ελεύθερα και χωρις χρήματα (σαν εισφορά για τη ρυμοτόμηση) άλλα 400 στρέμματα.
Ένα Ενιαίο Μητροπολιτικό Πάρκο υψηλού πρασίνου 400 στρεμμάτων (και άλλων 100 περίπου στρεμμάτων με αθλητικούς και κοινόχρηστους, κοινωφελείς χώρους) είναι στόχος που μπορεί να επιτευχθεί με αυτοχρηματοδότηση και χωρίς σπουδαία πολιτικά προβλήματα.
.
Αυτή η λύση (συζητείται και) προωθείται από εμένα προς τους θεσμικούς φορείς δηλαδή, δήμο, νομαρχία, πολιτεία, ΟΛΠ κλπ.
Όταν θα υπάρχουν νέα θα υπάρξει και ενημέρωση.
.
Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου 2010
Κυριακή 14 Φεβρουαρίου 2010
Ένα βιβλίο για την Ανάπλαση
.
Ολοκλήρωσα τη συγγραφή του βιβλίου μου για την ανάπλαση της βιομηχανικής ζώνης.
Έχει τίτλο "Η δική μας Ανάπλαση" και εξιστορεί όλα τα γεγονότα της τελευταίας 30-ετίας ενώ κάνει ζουμ σε σημαντικές στιγμές και φωτίζει το όλο θέμα από την πλευρά των πολιτών, όπως θέλω να πιστεύω.
.
Γράφω τον πρόλογο -όπως τον έχω διαμορφώσει σήμερα, δεν ξέρω πως θα είναι όταν θα τυπώνεται το βιβλίο.
.
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Το βιβλίο αυτό γράφτηκε μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Το κείμενο έρρεε σαν χείμαρρος καθώς τα γεγονότα ήταν όλα στο μυαλό μου. Όλα όσα αναφέρονται εδώ –πλην ελαχίστων εξαιρέσεων- τα έζησα ο ίδιος και τα κατέγραψα τη στιγμή που συνέβαιναν. Αλλά και το πλήθος των στοιχείων που περιλαμβάνονται στις σελίδες που ακολουθούν, είτε βρίσκονται στο σκληρό δίσκο του PC μου είτε στα ημερολόγια που κρατούσα ή στις τοπικές εφημερίδες που εξέδιδα, είτε στα πρακτικά, στις ανακοινώσεις κλπ., όλο αυτό το υλικό ήταν πάντα δίπλα μου, συντροφιά μου τα τελευταία 30 χρόνια, την περίοδο δηλαδή που καλύπτει αυτό το βιβλίο.
Δεν χρειάστηκε η βαθιά και ενδελεχής έρευνα ούτε στα τρίσβαθα του μυαλού ούτε στις σκονισμένες βιβλιοθήκες και στα κλειδωμένα συρτάρια για να συλλέξω αυτό το υλικό. Και το βιβλίο προέκυψε σαν μια ιστορία που τη διηγείται κανείς σε φίλους μια ωραία, απαλή καλοκαιρινή βραδιά σε μια παραλία ή σε μια άδεια πλατεία κάτω από το φεγγαρόφωτο, όταν τα μαγαζιά έχουν κλείσει, όλα έχουν ησυχάσει και η εξιστόρηση ξετυλίγεται αβίαστα, χαλαρωτικά γεμίζοντας τον αέρα με άρωμα αναμνήσεων αλλά και μια ελπίδα για το αύριο που σύντομα θα ξημερώσει.
Η «δική μας ανάπλαση» εξελίσσεται σε μια περίοδο τριών δεκαετιών, δηλαδή των τελευταίων 30 χρόνων από το ’80 μέχρι σήμερα. Έχει και προϊστορία αλλά εδώ αυτή η προϊστορία αναφέρεται μόνο ακροθιγώς.
Από το 1980 μέχρι το 1990 το θέμα της ανάπλασης της βιομηχανικής ζώνης προσπαθούσε να έρθει στην επικαιρότητα σαν ζήτημα ανάπλασης και όχι μόνο ρύπανσης και μόλυνσης από τα εργοστάσια. Πρωτοδιατυπώθηκε σαν «ανάπλαση» μόλις το 1989 και μπήκε γερά στην ιστορία της μικρής μας πόλης από το 1990. Στο βιβλίο, η περίοδος αυτή αποτελεί το 1ο κεφάλαιο και τιτλοφορείται «Στην Ημερήσια Διάταξη»
Από το 1990 μέχρι και το 1999 άρχισε ένας εξαντλητικός αγώνας δρόμου όπου οι πολίτες, εκφραζόμενοι από τους δήμους, τις επιτροπές αλλά και αυτοπροσώπως στις πλατειές συσκέψεις, τα συνέδρια τις εκδηλώσεις, κατάφεραν να προχωρήσουν το θέμα μέχρι σχεδόν στο τέλος του. Άλλοτε τρέχοντας με ιλιγγιώδη ταχύτητα (όπως την περίοδο 1991-93) και άλλοτε δουλεύοντας με ουσία (όπως το 1997 και το 1999) έκλεισαν τα εργοστάσια και πέτυχαν τις αναγκαίες ρυθμίσεις για να μπορεί να γίνει πράξη η ανάπλαση. Η περίοδος αυτή αποτελεί το 2ο κεφάλαιο με τίτλο «Τα Χρόνια της Δράσης»
Από το 2000 μέχρι το 2010 έγιναν κάποια βήματα αλλά ήταν ελάχιστα προς τα εμπρός. Ο δήμος και οι πολίτες αμύνθηκαν ενάντια σε όσους προσπάθησαν να ανατρέψουν τα κεκτημένα αλλά σιγά-σιγά έχασαν τη πρωτοβουλία των κινήσεων. Από το 2007 με τις πυρκαγιές σε Πελοπόννησο και Αττική, η πρωτοβουλία πέρασε σε φορείς «ακραίους» είτε υπέρ της άκρατης οικοδόμησης (ιδιοκτήτες γης το ΥΠΕΧΩΔΕ, ο ΟΛΠ κλπ) είτε υπέρ της πλήρους ακινησίας με αίτημα για 100% πράσινο και απαλλοτριώσεις που δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν. Αυτή η περίοδος καλύπτεται από το 3ο κεφάλαιο με τίτλο «Τα Χρόνια της Αδράνειας»
Εδώ και 1-2 χρόνια, με ευθύνη όλων μας, η ανάπλαση κινδυνεύει «να πάει 10 χρόνια πίσω». Και με ευθύνη όλων μας πρέπει να ξαναμπεί στο προσκήνιο και να έχει και πάλι πρωταγωνιστές τους πολίτες. Το τι μπορεί να γίνει από εδώ και στο εξής αναζητιέται στο 4ο κεφάλαιο με τίτλο «Καιρός να αναλάβουμε Δράση»
Το βιβλίο προσπαθεί να καταγράψει αυτά που συνέβησαν και να εμπνεύσει για αυτά που πρέπει να συμβούν.
Σε όλη αυτή τη διαδρομή βέβαια συνέβαιναν όπως είναι φυσικό διάφορα γεγονότα που άλλα συνιστούν από μόνα τους μικρές ενδιαφέρουσες ιστορίες και άλλα είναι βγαλμένα λες από δράματα ή κωμωδίες που ποτέ δεν γράφτηκαν αλλά όμως παίχτηκαν στο θέατρο της ζωής. Μερικά τέτοια επεισόδια περιγράφω στο τέλος κάθε κεφαλαίου σαν «στιγμιότυπα» και εκεί επιτρέπω στον εαυτό μου να μιλά και πάλι σε πρώτο πρόσωπο όπως κάνω εδώ στον πρόλογο. Νομίζω ότι αυτά τα στιγμιότυπα ρίχνουν ένα παραπάνω φως και δίνουν ένα χαρακτηριστικό χρωματικό τόνο στην ιστορική καταγραφή και –ως εκ τούτου- παρουσιάζουν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Χάρη χρωστάω σε όλους τους φίλους μου που ενθουσιάστηκαν με την ιδέα να γραφτεί ένα τέτοιο βιβλίο και που με βοήθησαν με τις παρατηρήσεις τους και τις διορθώσεις τους.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΙΡΙΔΗΣ, Δραπετσώνα 2010
Ολοκλήρωσα τη συγγραφή του βιβλίου μου για την ανάπλαση της βιομηχανικής ζώνης.
Έχει τίτλο "Η δική μας Ανάπλαση" και εξιστορεί όλα τα γεγονότα της τελευταίας 30-ετίας ενώ κάνει ζουμ σε σημαντικές στιγμές και φωτίζει το όλο θέμα από την πλευρά των πολιτών, όπως θέλω να πιστεύω.
.
Γράφω τον πρόλογο -όπως τον έχω διαμορφώσει σήμερα, δεν ξέρω πως θα είναι όταν θα τυπώνεται το βιβλίο.
.
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Το βιβλίο αυτό γράφτηκε μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Το κείμενο έρρεε σαν χείμαρρος καθώς τα γεγονότα ήταν όλα στο μυαλό μου. Όλα όσα αναφέρονται εδώ –πλην ελαχίστων εξαιρέσεων- τα έζησα ο ίδιος και τα κατέγραψα τη στιγμή που συνέβαιναν. Αλλά και το πλήθος των στοιχείων που περιλαμβάνονται στις σελίδες που ακολουθούν, είτε βρίσκονται στο σκληρό δίσκο του PC μου είτε στα ημερολόγια που κρατούσα ή στις τοπικές εφημερίδες που εξέδιδα, είτε στα πρακτικά, στις ανακοινώσεις κλπ., όλο αυτό το υλικό ήταν πάντα δίπλα μου, συντροφιά μου τα τελευταία 30 χρόνια, την περίοδο δηλαδή που καλύπτει αυτό το βιβλίο.
Δεν χρειάστηκε η βαθιά και ενδελεχής έρευνα ούτε στα τρίσβαθα του μυαλού ούτε στις σκονισμένες βιβλιοθήκες και στα κλειδωμένα συρτάρια για να συλλέξω αυτό το υλικό. Και το βιβλίο προέκυψε σαν μια ιστορία που τη διηγείται κανείς σε φίλους μια ωραία, απαλή καλοκαιρινή βραδιά σε μια παραλία ή σε μια άδεια πλατεία κάτω από το φεγγαρόφωτο, όταν τα μαγαζιά έχουν κλείσει, όλα έχουν ησυχάσει και η εξιστόρηση ξετυλίγεται αβίαστα, χαλαρωτικά γεμίζοντας τον αέρα με άρωμα αναμνήσεων αλλά και μια ελπίδα για το αύριο που σύντομα θα ξημερώσει.
Η «δική μας ανάπλαση» εξελίσσεται σε μια περίοδο τριών δεκαετιών, δηλαδή των τελευταίων 30 χρόνων από το ’80 μέχρι σήμερα. Έχει και προϊστορία αλλά εδώ αυτή η προϊστορία αναφέρεται μόνο ακροθιγώς.
Από το 1980 μέχρι το 1990 το θέμα της ανάπλασης της βιομηχανικής ζώνης προσπαθούσε να έρθει στην επικαιρότητα σαν ζήτημα ανάπλασης και όχι μόνο ρύπανσης και μόλυνσης από τα εργοστάσια. Πρωτοδιατυπώθηκε σαν «ανάπλαση» μόλις το 1989 και μπήκε γερά στην ιστορία της μικρής μας πόλης από το 1990. Στο βιβλίο, η περίοδος αυτή αποτελεί το 1ο κεφάλαιο και τιτλοφορείται «Στην Ημερήσια Διάταξη»
Από το 1990 μέχρι και το 1999 άρχισε ένας εξαντλητικός αγώνας δρόμου όπου οι πολίτες, εκφραζόμενοι από τους δήμους, τις επιτροπές αλλά και αυτοπροσώπως στις πλατειές συσκέψεις, τα συνέδρια τις εκδηλώσεις, κατάφεραν να προχωρήσουν το θέμα μέχρι σχεδόν στο τέλος του. Άλλοτε τρέχοντας με ιλιγγιώδη ταχύτητα (όπως την περίοδο 1991-93) και άλλοτε δουλεύοντας με ουσία (όπως το 1997 και το 1999) έκλεισαν τα εργοστάσια και πέτυχαν τις αναγκαίες ρυθμίσεις για να μπορεί να γίνει πράξη η ανάπλαση. Η περίοδος αυτή αποτελεί το 2ο κεφάλαιο με τίτλο «Τα Χρόνια της Δράσης»
Από το 2000 μέχρι το 2010 έγιναν κάποια βήματα αλλά ήταν ελάχιστα προς τα εμπρός. Ο δήμος και οι πολίτες αμύνθηκαν ενάντια σε όσους προσπάθησαν να ανατρέψουν τα κεκτημένα αλλά σιγά-σιγά έχασαν τη πρωτοβουλία των κινήσεων. Από το 2007 με τις πυρκαγιές σε Πελοπόννησο και Αττική, η πρωτοβουλία πέρασε σε φορείς «ακραίους» είτε υπέρ της άκρατης οικοδόμησης (ιδιοκτήτες γης το ΥΠΕΧΩΔΕ, ο ΟΛΠ κλπ) είτε υπέρ της πλήρους ακινησίας με αίτημα για 100% πράσινο και απαλλοτριώσεις που δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν. Αυτή η περίοδος καλύπτεται από το 3ο κεφάλαιο με τίτλο «Τα Χρόνια της Αδράνειας»
Εδώ και 1-2 χρόνια, με ευθύνη όλων μας, η ανάπλαση κινδυνεύει «να πάει 10 χρόνια πίσω». Και με ευθύνη όλων μας πρέπει να ξαναμπεί στο προσκήνιο και να έχει και πάλι πρωταγωνιστές τους πολίτες. Το τι μπορεί να γίνει από εδώ και στο εξής αναζητιέται στο 4ο κεφάλαιο με τίτλο «Καιρός να αναλάβουμε Δράση»
Το βιβλίο προσπαθεί να καταγράψει αυτά που συνέβησαν και να εμπνεύσει για αυτά που πρέπει να συμβούν.
Σε όλη αυτή τη διαδρομή βέβαια συνέβαιναν όπως είναι φυσικό διάφορα γεγονότα που άλλα συνιστούν από μόνα τους μικρές ενδιαφέρουσες ιστορίες και άλλα είναι βγαλμένα λες από δράματα ή κωμωδίες που ποτέ δεν γράφτηκαν αλλά όμως παίχτηκαν στο θέατρο της ζωής. Μερικά τέτοια επεισόδια περιγράφω στο τέλος κάθε κεφαλαίου σαν «στιγμιότυπα» και εκεί επιτρέπω στον εαυτό μου να μιλά και πάλι σε πρώτο πρόσωπο όπως κάνω εδώ στον πρόλογο. Νομίζω ότι αυτά τα στιγμιότυπα ρίχνουν ένα παραπάνω φως και δίνουν ένα χαρακτηριστικό χρωματικό τόνο στην ιστορική καταγραφή και –ως εκ τούτου- παρουσιάζουν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Χάρη χρωστάω σε όλους τους φίλους μου που ενθουσιάστηκαν με την ιδέα να γραφτεί ένα τέτοιο βιβλίο και που με βοήθησαν με τις παρατηρήσεις τους και τις διορθώσεις τους.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΙΡΙΔΗΣ, Δραπετσώνα 2010
Σάββατο 30 Ιανουαρίου 2010
Πάλι παίζεται κάτι για την Ανάπλαση.
.
Εκτός από τη διπλωματική μου, που έθεσε εκ νέου το θέμα της Ανάπλασης της Βιομηχανικής Ζώνης σε μια νέα βάση, πληροφορούμαι ότι (σε πολύ πιο πάνω επίπεδο)
το θέμα παίζει και πάλι στην επικαιρότητα και σε άλλα ταμπλό.
Παίζεται κάτι με την κυβέρνηση που θέλει να φέρει το θέμα της ανάπτυξης του Πειράιά στο κυβερνητικό συμβούλιο κι έχει αναθέσει στον Ανωμερίτη να κάνει τις σχετικές επαφές και να μαζέψει εισηγήσεις, μελέτες, προτάσεις κλπ.
Επίσης παίζεται και σε νομαρχιακό επίπεδο όπυο ο Μίχας ετοιμάζεται να αναθέσει σχετική μελέτη.
Στον δήμο, κατά τα γνωστά, κινούνται αργά. Θα έπρεπε να είναι πρωταγωνιστές καταθέτοντας τη σχετική πρόταση από πέρσι και να είναι τώρα πραγματικά πολλά βήματα μπροστά. Αυτά όμως είναι συμπεριφορές δεκαετίας του '90 που σήμερα μοιάζουν άπιαστα όνειρα. Ο δήμος θα ακολουθήσει ασθμαίνοντας. Τουλάχιστον, ας είναι παρών!
Εκτός από τη διπλωματική μου, που έθεσε εκ νέου το θέμα της Ανάπλασης της Βιομηχανικής Ζώνης σε μια νέα βάση, πληροφορούμαι ότι (σε πολύ πιο πάνω επίπεδο)
το θέμα παίζει και πάλι στην επικαιρότητα και σε άλλα ταμπλό.
Παίζεται κάτι με την κυβέρνηση που θέλει να φέρει το θέμα της ανάπτυξης του Πειράιά στο κυβερνητικό συμβούλιο κι έχει αναθέσει στον Ανωμερίτη να κάνει τις σχετικές επαφές και να μαζέψει εισηγήσεις, μελέτες, προτάσεις κλπ.
Επίσης παίζεται και σε νομαρχιακό επίπεδο όπυο ο Μίχας ετοιμάζεται να αναθέσει σχετική μελέτη.
Στον δήμο, κατά τα γνωστά, κινούνται αργά. Θα έπρεπε να είναι πρωταγωνιστές καταθέτοντας τη σχετική πρόταση από πέρσι και να είναι τώρα πραγματικά πολλά βήματα μπροστά. Αυτά όμως είναι συμπεριφορές δεκαετίας του '90 που σήμερα μοιάζουν άπιαστα όνειρα. Ο δήμος θα ακολουθήσει ασθμαίνοντας. Τουλάχιστον, ας είναι παρών!
Τρίτη 5 Ιανουαρίου 2010
Συμπληρώσαμε 30 χρόνια αγώνων για την ΑΝΑΠΛΑΣΗ της βιομηχανικής ζώνης
.
Από το 1982 που ο Αντώνης Τρίτσης ήρθε στη Δραπετσώνα και μίλησε για μετεγκατάσταση των εργοστασίων και δημιουργία βιοτεχνικού πέρκου στον χώρο της βιομηχανικής ζώνης πέρσαν 28 χρόνια. Και από το 1989 που η ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΑ δημοσίευσε το πρώτο άρθρο με το οποίο προτεινόταν η ΑΝΑΠΛΑΣΗ της ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΖΩΝΗΣ πέρασαν 21 χρόνια. Καιρός επί τελους να γίνει κάτι!
.
Η ιδέα της Ανάπλασης καταγράφτηκε πραγματικά για πρώτη φορά στη ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΑ τον Οκτώβριο του 1989. Ήταν ίσως ο πλέον κατάλληλος ο χρόνος λόγω του ότι την επομένη χρονιά, και μάλιστα σε ένα χρόνο ακριβώς, θα γίνονταν οι δημοτικές εκλογές και η ιδέα της Ανάπλασης θα μπορούσε να μπει σε κάποιο πρόγραμμα δημοτικού συνδυασμού ώστε με την επικράτησή του να γίνει θέση του Δήμου. Το άρθρο είχε τίτλο και υπότιτλο:
.
«Το πιο γερό μας χαρτί … παίζεται ακόμα»
«και λέγεται ΑΝΑΠΛΑΣΗ ΤΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΖΩΝΗΣ, δηλαδή Τσιμεντάδικο, Λιπάσματα, ΔΕΗ κλπ.. Η Μοναδική Λύση για Δραπετσώνα και Λεκανοπέδιο»
.
Το άρθρο έπιανε με πολύ πυκνή γραφή μια σελίδα και είχε πολλά στοιχεία εξετάζοντας το θέμα από κάθε πλευρά. Περιέγραφε τον χώρο, αναφερόταν στο αίτημα για διέξοδο προς τη θάλασσα και για μια όμορφη πόλη, αναφερόταν στην ιστορία της υπόθεσης και τις πολιτικές γύρω από αυτήν, αναφερόταν στις εκλογές και τα προγράμματα των συνδυασμών και απαντούσε στο ερώτημα «και τι γίνεται τώρα», Επειδή το άρθρο μοιάζει γραμμένο χτες, αν και γράφτηκε πριν από περισσότερο από 20 χρόνια, αξίζει τον κόπο να παραθέσω μερικά αποσπάσματα από αυτό:
.
«Η πληγή στο σώμα της Δραπετσώνας έχει όνομα, μορφή, ταυτότητα και Θεό! Πριν και από τη γέννησή της ακόμα (μεταξύ 1910-1920) η πληγή υπήρχε πάντα εκεί, τη συνηθίσαμε τόσο πολύ που δεν μπορέσαμε ως τώρα να φανταστούμε την πόλη μας χωρίς αυτήν, αλλά τελευταία τα πράγματα μοιάζουν να έχουν πια αλλάξει. Το πιο γερό μας χαρτί παίζεται ακόμα, κι ίσως να είναι ΑΣΣΟΣ!
Η πληγή στο σώμα της πόλης μας έχει ΟΝΟΜΑ: Λιπάσματα, Τσιμέντα, Πετρέλαια, και ΜΟΡΦΗ: Φρίκη και καταχνιά!, ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ: Μποδοσάκης, Τσάτσοι κλπ., Έχει και ΘΕΟ: Το εύκολο κέρδος για το μεγάλο Κεφάλαιο!
Εδώ και αρκετά χρόνια το αίτημα για λιγότερη μόλυνση, για φίλτρα και εκσυγχρονισμούς έχει στην πράξη αποδειχτεί ότι δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες και στις απαιτήσεις της κοινωνίας σήμερα και προοπτικά στο μέλλον. Μένουν να το θυμίζουν μόνο τα ίδια τα εργοστάσια κι όσοι παίζουν το παιχνίδι τους προσπαθώντας, πίσω από τα «αντιρρυπαντικά» μέτρα, να δικαιολογήσουν την απαράδεκτη κοινωνικά, χωροταξικά και περιβαλλοντικά παρουσία τους δίπλα στο πιο μεγάλο λιμάνι της χώρας (τον Πειραιά) πάνω ακριβώς από μια πόλη (τη Δραπετσώνα) μέσα στο υπογάστριο μιας ολόκληρης πρωτεύουσας 4 εκατομμυρίων ανθρώπων.
Σήμερα το αίτημα είναι: Να φύγουν τα εργοστάσια των Λιπασμάτων, του Τσιμεντάδικου, η ΔΕΗ, τα πετρελαιοειδή, τα Γυψάδικα κλπ. και η περιοχή που σήμερα καταλαμβάνουν να αναπλαστεί δημιουργώντας καινούριες χρήσεις γης (πάρκα, σχολεία, γήπεδα, πράσινο κλπ) που και περισσότερη αξία θα έχουν και τη πρωτεύουσα ολόκληρη θα ανακουφίσουν και στον Πειραιά θα δώσουν όψη σύγχρονης πόλης και τη Δραπετσώνα θα αναβαθμίσουν μετατρέποντάς την από σκουπιδοτενεκέ του Λεκανοπεδίου σε περιοχή αναψυχής.
………………..
Η Δραπετσώνα ασφυκτιά, κλείνεται ολόγυρα από εργοστάσια, τον ΟΛΠ, τον νέο Δρόμο που πάει να φτιαχτεί (κι ευτυχώς που δεν έγινε η 25ης Μαρτίου), η Δραπετσώνα θέλει να αναπνεύσει, να βρει διέξοδο προς τη θάλασσα, χρειάζεται να αφήσει τον μισοκακόμοιρο ρόλο του επαίτη που ζητά λιγότερη μόλυνση και περισσότερα δενδράκια και να απαιτήσει ανθρώπινες συνθήκες ζωής για τους κατοίκους της, χρειάζεται να διεκδικήσει την ομορφιά που της στέρησαν τόσα χρόνια, χρειάζεται να βαδίσει τον δρόμο της αναβάθμισής της από πόλη-γκέτο σε οικισμό σύγχρονο και όμορφο.
Είμαστε μήπως αιώνια καταδικασμένοι να βιώνουμε καθημερινά το αδιέξοδο μιας άσχημης πόλης; Γιατί η Εκάλη και η Κηφισιά να είναι ονειρικοί τόποι από άλλο πλανήτη; Γιατί είναι μαξιμαλιστικό αίτημα να ζητάμε μια Δραπετσώνα πράσινη, παραθαλάσσια, ελκυστική;»
Αφού ακολουθούσε το κύριο μέρος του άρθρου με το χωροταξικό πρόβλημα, τις αναγκαίες παρεμβάσεις στον χώρο της ανάπλασης, τα χρηματο-οικονομικά ζητήματα, τα ζητήματα μετεγκατάστασης, εργαζομένων κλπ. το άρθρο συνέχιζε ως εξής:
«Το θέμα εντέλει της απομάκρυνσης ή μη της βιομηχανικής ζώνης είναι πολιτικό κατ’ αρχήν και οικονομικό εκ δευτέρου. Μα πάνω από όλα είναι πρόβλημα ζωής ή θανάτου για την πόλη μας (και το γειτονικό Κερατσίνι).
Από την άποψη αυτή εμείς πρέπει να είμαστε οι πρώτοι που θα το κινήσουμε και που θα το φέρουμε στην επικαιρότητα για να γίνει πρόβλημα ζωής για όλους τους κατοίκους αυτής της πολύπαθης «πρωτεύουσας». Η συνειδητοποίηση του θέματος και των μεγεθών του είναι το πρώτο βήμα για την επίλυσή του. Έτσι κι αλλιώς σε όλο το λεκανοπέδιο οι χώροι όπου μπορούν να γίνουν επεμβάσεις μεγάλης έκτασης είναι λίγοι: Τα Τουρκοβούνια (ξεκίνησε), στον Ελαιώνα (λαχαναγορά-Ρουφ όπου το θέμα αρχίζει να γίνεται γνωστό) και εδώ σε μας, στην εμποροβιομηχανική ζώνη που πνίγει τον Πειραιά και θανατώνει καθημερινά τη Δραπετσώνα καταδικάζοντάς την σε μαρασμό»
.
Το άρθρο συνοδευόταν από ένα εύγλωττο σκίτσο, του Τάσου Παπαδόπουλου, που έδειχνε έναν άνθρωπο-γίγαντα πάνω από τη Χερσόνησο της Δραπετσώνας, να την πιάνει από την άκρη και να σηκώνει μια φλούδα εδάφους. Μαζί της σηκωνόταν και έφευγε, όπως τα φίδια που αλλάζουν δέρμα, και ολόκληρη την περιοχή της βιομηχανικής ζώνης. Από κάτω εμφανιζόταν ένα άλλο τοπίο, κάτι σαν καινούριο δέρμα κάτω από το παλιό που αποβαλλόταν, και προέκυπτε μια νέα περιοχή γεμάτη πράσινο, γήπεδα, παραλίες κλπ.
Από το 1982 που ο Αντώνης Τρίτσης ήρθε στη Δραπετσώνα και μίλησε για μετεγκατάσταση των εργοστασίων και δημιουργία βιοτεχνικού πέρκου στον χώρο της βιομηχανικής ζώνης πέρσαν 28 χρόνια. Και από το 1989 που η ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΑ δημοσίευσε το πρώτο άρθρο με το οποίο προτεινόταν η ΑΝΑΠΛΑΣΗ της ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΖΩΝΗΣ πέρασαν 21 χρόνια. Καιρός επί τελους να γίνει κάτι!
.
Η ιδέα της Ανάπλασης καταγράφτηκε πραγματικά για πρώτη φορά στη ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΑ τον Οκτώβριο του 1989. Ήταν ίσως ο πλέον κατάλληλος ο χρόνος λόγω του ότι την επομένη χρονιά, και μάλιστα σε ένα χρόνο ακριβώς, θα γίνονταν οι δημοτικές εκλογές και η ιδέα της Ανάπλασης θα μπορούσε να μπει σε κάποιο πρόγραμμα δημοτικού συνδυασμού ώστε με την επικράτησή του να γίνει θέση του Δήμου. Το άρθρο είχε τίτλο και υπότιτλο:
.
«Το πιο γερό μας χαρτί … παίζεται ακόμα»
«και λέγεται ΑΝΑΠΛΑΣΗ ΤΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΖΩΝΗΣ, δηλαδή Τσιμεντάδικο, Λιπάσματα, ΔΕΗ κλπ.. Η Μοναδική Λύση για Δραπετσώνα και Λεκανοπέδιο»
.
Το άρθρο έπιανε με πολύ πυκνή γραφή μια σελίδα και είχε πολλά στοιχεία εξετάζοντας το θέμα από κάθε πλευρά. Περιέγραφε τον χώρο, αναφερόταν στο αίτημα για διέξοδο προς τη θάλασσα και για μια όμορφη πόλη, αναφερόταν στην ιστορία της υπόθεσης και τις πολιτικές γύρω από αυτήν, αναφερόταν στις εκλογές και τα προγράμματα των συνδυασμών και απαντούσε στο ερώτημα «και τι γίνεται τώρα», Επειδή το άρθρο μοιάζει γραμμένο χτες, αν και γράφτηκε πριν από περισσότερο από 20 χρόνια, αξίζει τον κόπο να παραθέσω μερικά αποσπάσματα από αυτό:
.
«Η πληγή στο σώμα της Δραπετσώνας έχει όνομα, μορφή, ταυτότητα και Θεό! Πριν και από τη γέννησή της ακόμα (μεταξύ 1910-1920) η πληγή υπήρχε πάντα εκεί, τη συνηθίσαμε τόσο πολύ που δεν μπορέσαμε ως τώρα να φανταστούμε την πόλη μας χωρίς αυτήν, αλλά τελευταία τα πράγματα μοιάζουν να έχουν πια αλλάξει. Το πιο γερό μας χαρτί παίζεται ακόμα, κι ίσως να είναι ΑΣΣΟΣ!
Η πληγή στο σώμα της πόλης μας έχει ΟΝΟΜΑ: Λιπάσματα, Τσιμέντα, Πετρέλαια, και ΜΟΡΦΗ: Φρίκη και καταχνιά!, ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ: Μποδοσάκης, Τσάτσοι κλπ., Έχει και ΘΕΟ: Το εύκολο κέρδος για το μεγάλο Κεφάλαιο!
Εδώ και αρκετά χρόνια το αίτημα για λιγότερη μόλυνση, για φίλτρα και εκσυγχρονισμούς έχει στην πράξη αποδειχτεί ότι δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες και στις απαιτήσεις της κοινωνίας σήμερα και προοπτικά στο μέλλον. Μένουν να το θυμίζουν μόνο τα ίδια τα εργοστάσια κι όσοι παίζουν το παιχνίδι τους προσπαθώντας, πίσω από τα «αντιρρυπαντικά» μέτρα, να δικαιολογήσουν την απαράδεκτη κοινωνικά, χωροταξικά και περιβαλλοντικά παρουσία τους δίπλα στο πιο μεγάλο λιμάνι της χώρας (τον Πειραιά) πάνω ακριβώς από μια πόλη (τη Δραπετσώνα) μέσα στο υπογάστριο μιας ολόκληρης πρωτεύουσας 4 εκατομμυρίων ανθρώπων.
Σήμερα το αίτημα είναι: Να φύγουν τα εργοστάσια των Λιπασμάτων, του Τσιμεντάδικου, η ΔΕΗ, τα πετρελαιοειδή, τα Γυψάδικα κλπ. και η περιοχή που σήμερα καταλαμβάνουν να αναπλαστεί δημιουργώντας καινούριες χρήσεις γης (πάρκα, σχολεία, γήπεδα, πράσινο κλπ) που και περισσότερη αξία θα έχουν και τη πρωτεύουσα ολόκληρη θα ανακουφίσουν και στον Πειραιά θα δώσουν όψη σύγχρονης πόλης και τη Δραπετσώνα θα αναβαθμίσουν μετατρέποντάς την από σκουπιδοτενεκέ του Λεκανοπεδίου σε περιοχή αναψυχής.
………………..
Η Δραπετσώνα ασφυκτιά, κλείνεται ολόγυρα από εργοστάσια, τον ΟΛΠ, τον νέο Δρόμο που πάει να φτιαχτεί (κι ευτυχώς που δεν έγινε η 25ης Μαρτίου), η Δραπετσώνα θέλει να αναπνεύσει, να βρει διέξοδο προς τη θάλασσα, χρειάζεται να αφήσει τον μισοκακόμοιρο ρόλο του επαίτη που ζητά λιγότερη μόλυνση και περισσότερα δενδράκια και να απαιτήσει ανθρώπινες συνθήκες ζωής για τους κατοίκους της, χρειάζεται να διεκδικήσει την ομορφιά που της στέρησαν τόσα χρόνια, χρειάζεται να βαδίσει τον δρόμο της αναβάθμισής της από πόλη-γκέτο σε οικισμό σύγχρονο και όμορφο.
Είμαστε μήπως αιώνια καταδικασμένοι να βιώνουμε καθημερινά το αδιέξοδο μιας άσχημης πόλης; Γιατί η Εκάλη και η Κηφισιά να είναι ονειρικοί τόποι από άλλο πλανήτη; Γιατί είναι μαξιμαλιστικό αίτημα να ζητάμε μια Δραπετσώνα πράσινη, παραθαλάσσια, ελκυστική;»
Αφού ακολουθούσε το κύριο μέρος του άρθρου με το χωροταξικό πρόβλημα, τις αναγκαίες παρεμβάσεις στον χώρο της ανάπλασης, τα χρηματο-οικονομικά ζητήματα, τα ζητήματα μετεγκατάστασης, εργαζομένων κλπ. το άρθρο συνέχιζε ως εξής:
«Το θέμα εντέλει της απομάκρυνσης ή μη της βιομηχανικής ζώνης είναι πολιτικό κατ’ αρχήν και οικονομικό εκ δευτέρου. Μα πάνω από όλα είναι πρόβλημα ζωής ή θανάτου για την πόλη μας (και το γειτονικό Κερατσίνι).
Από την άποψη αυτή εμείς πρέπει να είμαστε οι πρώτοι που θα το κινήσουμε και που θα το φέρουμε στην επικαιρότητα για να γίνει πρόβλημα ζωής για όλους τους κατοίκους αυτής της πολύπαθης «πρωτεύουσας». Η συνειδητοποίηση του θέματος και των μεγεθών του είναι το πρώτο βήμα για την επίλυσή του. Έτσι κι αλλιώς σε όλο το λεκανοπέδιο οι χώροι όπου μπορούν να γίνουν επεμβάσεις μεγάλης έκτασης είναι λίγοι: Τα Τουρκοβούνια (ξεκίνησε), στον Ελαιώνα (λαχαναγορά-Ρουφ όπου το θέμα αρχίζει να γίνεται γνωστό) και εδώ σε μας, στην εμποροβιομηχανική ζώνη που πνίγει τον Πειραιά και θανατώνει καθημερινά τη Δραπετσώνα καταδικάζοντάς την σε μαρασμό»
.
Το άρθρο συνοδευόταν από ένα εύγλωττο σκίτσο, του Τάσου Παπαδόπουλου, που έδειχνε έναν άνθρωπο-γίγαντα πάνω από τη Χερσόνησο της Δραπετσώνας, να την πιάνει από την άκρη και να σηκώνει μια φλούδα εδάφους. Μαζί της σηκωνόταν και έφευγε, όπως τα φίδια που αλλάζουν δέρμα, και ολόκληρη την περιοχή της βιομηχανικής ζώνης. Από κάτω εμφανιζόταν ένα άλλο τοπίο, κάτι σαν καινούριο δέρμα κάτω από το παλιό που αποβαλλόταν, και προέκυπτε μια νέα περιοχή γεμάτη πράσινο, γήπεδα, παραλίες κλπ.
Πέμπτη 31 Δεκεμβρίου 2009
Για την ΑΝΑΠΛΑΣΗ σε σχέση με τον Καποδίστρια Νο2, το ΠαΣοΚ και τη Δραπετσώνα
Το παρακάτω δημοσίευσα (σαν Γ.Τσιρίδης και Πρώτη Κίνηση) στο μπλογκ της Πρώτης Κίνησης. Το αναδημοσιεύω εδώ γιατί αφορά μεταξύ άλλων και στην Ανάπλαση σαφώς.
Το κείμενο λέει:
.
"Είναι γνωστά τα σχέδια που υπάρχουν για την επιβολή μιας διοικητικής μεταρρύθμισης μέσα στο 2010 και η μανία του υπουργού Εσωτερικών κ.ΡΑΓΚΟΥΣΗ να περάσει οπωσδήποτε αυτή την μεταρρύθμιση (Καποδίστριας 2) πάση θυσία. Κανει και κομματικές συσκέψεις προετοιμάζοντας το έδαφος ώστε το ΠαΣοΚ τουλάχιστον να μην αντιδράσει. Νομίζω όμως ότι κάνει λάθος.
.
Το ΠαΣοΚ έχει ένα μεγάλο απόθεμα πολιτικό που προέρχεται από τη μεγάλη νίκη στις εκλογές και την απαξίωση της Νέας Δημοκρατίας. Μπορεί να επιβάλει όποιο μέτρο θέλει. Κάνοντας όμως κάτι τέτοιο εξαντλεί και το πολιτικό απόθεμα. Και το ερώτημα είναι σε ποια μέτρα νομίζει το ΠαΣοΚ πως πρέπει να ξοδευτεί αυτό το απόθεμα; Σε μέτρα οικονομικής πολιτικής και καταπολέμησης της διαφθοράς ή σε μέτρα όπως ο Καποδίστριας (στο Λεκανοπέδιο και τη Θεσσαλονίκη) όπου θα προκληθεί μεγάλη φθορά;
.
Αν το διακύβευμα άξιζε θα έλεγα ας προχωρήσει και να μη μετρήσει πολιτική φθορά και αντιδράσεις. Όμως είναι βέβαιο ότι αξίζει; Η δημιουργία των μεγάλων δήμων στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη ποια σοβαρή εξοικονόμηση πόρων θα επιφέρει; Ναι, θα δυσκολέψει το ρουσφέτι και κάποιοι μισθοί διοίκησης θα εξαλειφθούν, όμως το ουσιαστικό μειονέκτημα για τον Πολίτη και κέρδος γις την εξουσία θα είναι ότι πλέον όλα θα κανονίζονται από τα κομματικά επιτελεία καθώς το σύστημα δεν θα επιτρέπει ανταρσίες και ανεξάρτητες υποψηφιότητες και πολιτικές.
.
Η Νέα Δημοκρατία θα αντιδράσει. Ας έχει πει "ναι" στον Καποδίστρια. Τώρα θα συνδέσει τη μεταρρύθμιση με το εκλογικό σύστημα στο οποίο έχει ήδη πει "όχι" και θα αρνηθεί και τον Καποδίστρια. Το ΚΚΕ έχει ήδη τοποθετηθεί κεντρικά αρνητικά και ο ΣΥΝ θα αντιδράσει ούτως ή άλλως ό,τι κι αν έκανε το ΠαΣοΚ. Άρα .... θα είναι όλοι απέναντι και σύμμαχοι με ένα σωρό δημάρχους, συμβούλους και μέλη του ΠαΣοΚ που θα φωνάζουν όλοι μαζί έξω από το Υπουργείο ξοδεύοντας άσκοπα και χωρίς λόγο το πολιτικό απόθεμα υπροχής της Κυβέρνησης.
Θα το καταλάβουν έγκαιρα στην κυβέρνηση; Γιατί αν ξεκινήσουν δύσκολα θα κάνουν πίσω. Τελευταία ευκαιρία για "καμπανάκι" το συνέδριο της ΚΕΔΚΕ. Ας δουν αντιδράσεις και ας μετρήσουν καλύτερα τα πράγματα.
.
Για τη Δραπετσώνα η μεταρρύθμιση προβλέπει ότι η Δραπετσώνα θα ενταχθεί σε ένα Δήμο μαζί με τον Πειραιά και τον Ρέντη ή μαζί με το Κερατσίνι και το Πέραμα. Όπως κι αν έχει το πράγμα η αυτονομία της πόλης θα καταργηθεί 60 χρόνια μετά την κατάκτησή της με αγώνες,
.
Ο Δήμος θα πρέπει σύσσωμος να αντιδράσει. Και το δημοτικό συμβούλιο θα πρέπει να μπει μπροστά σε αυτή την προσπάθεια, με τη Διοίκηση μάλιστα του Δήμου επικεφαλής. Ο,τιδήποτε άλλο θα είναι προδοσία."
.
Αν ο Δήμος ενωθεί με Πειραιά ή Κερατσίνι, θα μοιάζει πιο εύκολο να κινηθεί το θέμα της Ανάπλασης από ένα μεγαλύτερο δήμο. Δεν το πιστεύω. Έχω δει εξ άλλου πόσο αδιάφορα έχουν δει αυτό το τεράστιο ζήτημα οι δυο γειτονικοί "μεγάλοι" δήμοι. Μόνο η Δραπετσώνα λειτούργησε πάντα σαν "επισπεύδων" για το θέμα.
Σε περίπτωση συγχώνευσης μόνο η συμμετοχή κάποιων Δραπετσωνιτών (που έχουν φετίχ με το θέμα) θα μπορούσε να το φέρει στην επιφάνεια.
Το κείμενο λέει:
.
"Είναι γνωστά τα σχέδια που υπάρχουν για την επιβολή μιας διοικητικής μεταρρύθμισης μέσα στο 2010 και η μανία του υπουργού Εσωτερικών κ.ΡΑΓΚΟΥΣΗ να περάσει οπωσδήποτε αυτή την μεταρρύθμιση (Καποδίστριας 2) πάση θυσία. Κανει και κομματικές συσκέψεις προετοιμάζοντας το έδαφος ώστε το ΠαΣοΚ τουλάχιστον να μην αντιδράσει. Νομίζω όμως ότι κάνει λάθος.
.
Το ΠαΣοΚ έχει ένα μεγάλο απόθεμα πολιτικό που προέρχεται από τη μεγάλη νίκη στις εκλογές και την απαξίωση της Νέας Δημοκρατίας. Μπορεί να επιβάλει όποιο μέτρο θέλει. Κάνοντας όμως κάτι τέτοιο εξαντλεί και το πολιτικό απόθεμα. Και το ερώτημα είναι σε ποια μέτρα νομίζει το ΠαΣοΚ πως πρέπει να ξοδευτεί αυτό το απόθεμα; Σε μέτρα οικονομικής πολιτικής και καταπολέμησης της διαφθοράς ή σε μέτρα όπως ο Καποδίστριας (στο Λεκανοπέδιο και τη Θεσσαλονίκη) όπου θα προκληθεί μεγάλη φθορά;
.
Αν το διακύβευμα άξιζε θα έλεγα ας προχωρήσει και να μη μετρήσει πολιτική φθορά και αντιδράσεις. Όμως είναι βέβαιο ότι αξίζει; Η δημιουργία των μεγάλων δήμων στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη ποια σοβαρή εξοικονόμηση πόρων θα επιφέρει; Ναι, θα δυσκολέψει το ρουσφέτι και κάποιοι μισθοί διοίκησης θα εξαλειφθούν, όμως το ουσιαστικό μειονέκτημα για τον Πολίτη και κέρδος γις την εξουσία θα είναι ότι πλέον όλα θα κανονίζονται από τα κομματικά επιτελεία καθώς το σύστημα δεν θα επιτρέπει ανταρσίες και ανεξάρτητες υποψηφιότητες και πολιτικές.
.
Η Νέα Δημοκρατία θα αντιδράσει. Ας έχει πει "ναι" στον Καποδίστρια. Τώρα θα συνδέσει τη μεταρρύθμιση με το εκλογικό σύστημα στο οποίο έχει ήδη πει "όχι" και θα αρνηθεί και τον Καποδίστρια. Το ΚΚΕ έχει ήδη τοποθετηθεί κεντρικά αρνητικά και ο ΣΥΝ θα αντιδράσει ούτως ή άλλως ό,τι κι αν έκανε το ΠαΣοΚ. Άρα .... θα είναι όλοι απέναντι και σύμμαχοι με ένα σωρό δημάρχους, συμβούλους και μέλη του ΠαΣοΚ που θα φωνάζουν όλοι μαζί έξω από το Υπουργείο ξοδεύοντας άσκοπα και χωρίς λόγο το πολιτικό απόθεμα υπροχής της Κυβέρνησης.
Θα το καταλάβουν έγκαιρα στην κυβέρνηση; Γιατί αν ξεκινήσουν δύσκολα θα κάνουν πίσω. Τελευταία ευκαιρία για "καμπανάκι" το συνέδριο της ΚΕΔΚΕ. Ας δουν αντιδράσεις και ας μετρήσουν καλύτερα τα πράγματα.
.
Για τη Δραπετσώνα η μεταρρύθμιση προβλέπει ότι η Δραπετσώνα θα ενταχθεί σε ένα Δήμο μαζί με τον Πειραιά και τον Ρέντη ή μαζί με το Κερατσίνι και το Πέραμα. Όπως κι αν έχει το πράγμα η αυτονομία της πόλης θα καταργηθεί 60 χρόνια μετά την κατάκτησή της με αγώνες,
.
Ο Δήμος θα πρέπει σύσσωμος να αντιδράσει. Και το δημοτικό συμβούλιο θα πρέπει να μπει μπροστά σε αυτή την προσπάθεια, με τη Διοίκηση μάλιστα του Δήμου επικεφαλής. Ο,τιδήποτε άλλο θα είναι προδοσία."
.
Αν ο Δήμος ενωθεί με Πειραιά ή Κερατσίνι, θα μοιάζει πιο εύκολο να κινηθεί το θέμα της Ανάπλασης από ένα μεγαλύτερο δήμο. Δεν το πιστεύω. Έχω δει εξ άλλου πόσο αδιάφορα έχουν δει αυτό το τεράστιο ζήτημα οι δυο γειτονικοί "μεγάλοι" δήμοι. Μόνο η Δραπετσώνα λειτούργησε πάντα σαν "επισπεύδων" για το θέμα.
Σε περίπτωση συγχώνευσης μόνο η συμμετοχή κάποιων Δραπετσωνιτών (που έχουν φετίχ με το θέμα) θα μπορούσε να το φέρει στην επιφάνεια.
ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΑΝΑΠΛΑΣΗΣ
Από τη διπλωματική εργασία στο Πα.Πει. για τη διερεύνηση δυνατοτήτων δημιουργίας ναυτιλιακού κέντρου στον Πειραιά, δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα που περιγράφει το Ιστορικό του Χώρου της Ανάπλασης και δίνει το στίγμα του σήμερα. Θα ακολουθήσουν και άλλες δημοσιεύσεις.
.
Το ιστορικό του χώρου
.
Στον χώρο που βρίσκεται δυτικά του Πειραιά, στην παραλιακή ζώνη από την ακτή Βασιλειάδη (κάβος Κράκαρη) μέχρι εκεί που βρίσκεται σήμερα η ΕΥΔΑΠ, αναπτύχθηκε σε όλη τη διάρκεια του 20ου αιώνα η κυρίως βιομηχανική ζώνη του Πειραιά (και αργότερα Κερατσινίου και Δραπετσώνας). Εκεί δημιουργήθηκαν από το 1909 και 1910 αντίστοιχα τα εργοστάσια Λιπασμάτων (ΑΕΕΧΠ-Λ) και Τσιμέντων (ΑΓΕΤ Ηρακλής) καθώς και βυρσοδεψία (ταμπάκικο), Γυψάδικο (Περιστερά), σαπωνοποιείο, εταιρείες πετρελαιοειδών κλπ. Τα εργοστάσια αυτά σταδιακά έκλειναν λόγω των αντιδράσεων των περιοίκων για τη Μόλυνση και τη Ρύπανση που προκαλούσαν αλλά και της γενικότερης ανάγκης της ευρύτερης Αθήνας να απαλλαγεί από ρυπογόνα εργοστάσια και το φωτοχημικό νέφος που αυτά κατά βάση δημιουργούσαν στην ατμόσφαιρα.
Το Προεδρικό Διάταγμα 84 του 1984 όριζε ότι δεν επιτρέπονται επεκτάσεις βιομηχανιών (και βιοτεχνιών) στην Αττική ούτε εκσυγχρονισμοί των εγκαταστάσεών τους. Αυτό οδήγησε στο κλείσιμο σταδιακά όλων των εργοστασίων της περιοχής.
Το 1982 η ΑΓΕΤ μετεγκαταστάθηκε στο Μυλάκι Ευβοίας ενώ το 1986 σταμάτησε να λειτουργεί και η τελευταία παραγωγική μονάδα (το κλίνκερ) του Τσιμεντάδικου. Μόνη δραστηριότητα του εναπομείναντος χώρου των 120 στρεμμάτων είναι πλέον η διαμετακόμιση εμπορευμάτων της ΑΓΕΤ (που έχει ήδη αγοραστεί από την Λαφάρτζ) σε τμήμα των εγκαταστάσεων και στις (ιδιόκτητες ως χρήση) λιμενικές της εγκαταστάσεις.
Το 1990-91 έκλεισε το Γυψάδικο και ο χώρος του απαλλοτριώθηκε από το Δημόσιο (ΥΠΕΧΩΔΕ) υπέρ του Δήμου Δραπετσώνας
Το 1999 έκλεισε και το εργοστάσιο Λιπασμάτων αφού είχε υποστεί σταδιακές μειώσεις της δραστηριότητάς του. Ταμπάκικο, Σαπωνοποιείο και άλλες μικρότερες βιοτεχνίες είχαν ήδη κλείσει προ πολλού.
Με την αυγή του 21ου αιώνα όλες οι βιομηχανίες της περιοχής ήταν παρελθόν με εξαίρεση την ΜΟΜΠΙΛ που διατηρούσε τις αποθήκες λιπαντικών και μια
.
Η αρχική ιδέα
.
Με την Επιχείρηση Πολεοδομική Ανασυγκρότηση του ΥΠΕΧΩΔΕ (με υπουργό τον αείμνηστο κ. Τρίτση) είχε προταθεί το 1984 η συγκεκριμένη περιοχή για Βιοτεχνικό Πάρκο. Από φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης παράλληλα γίνονταν αγώνες για μετεγκατάσταση των εργοστασίων και αλλαγή των χρήσεων γης. Η πρώτη φορά που προτάθηκε ένα συγκεκριμένο σχέδιο ανάπλασης ήταν το 1991-92 όταν κατά παραγγελία των Δήμων Δραπετσώνας και Κερατσινίου η ΑΝΔΗΠ (Αναπτυξιακή Δήμων Πειραιά) Α.Ε. κατάρτισε μια Μελέτη Οικονομικής Ανασυγκρότησης της περιοχής.
Η Μελέτη της ΑΝΔΗΠ πρότεινε την δημιουργία «Εμποροναυτιλιακού κέντρου» και μεταξύ άλλων διερεύνησε την δυνατότητα προσέλκυσης στον χώρο των ναυτιλιακών εταιρειών, του υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας, δημιουργίας αποθηκευτικών χώρων κλπ. Ήταν η πρώτη φορά που ο όρος «Ναυτιλιακό Κέντρο» (έστω και σαν εμποροναυτιλιακό) χρησιμοποιήθηκε για τον συγκεκριμένο χώρο.
Η ιδέα είχε καλλιεργηθεί την περίοδο 1984-89 κυρίως από τον τοπικό τύπο με απανωτά δημοσιεύματα και είχε γίνει τμήμα του προεκλογικού προγράμματος του συνδυασμού που εκλέχτηκε στην δημαρχία της Δραπετσώνας το 1990. Η ιδέα των Δήμων, που κατέγραφε η μελέτη της ΑΝΔΗΠ, έγινε ασμένως αποδεκτή από τα αρμόδια Υπουργεία της εποχής και Εθνική Τράπεζα που από το 1992 ήταν πλέον ιδιοκτήτρια των 256 στρεμμάτων του χώρου της ΑΕΕΧΠ-Λιπασμάτων.
.
Περίοδος 1992-95
.
Το 1993 μετασχηματίστηκε μια θυγατρική εταιρεία της Εθνικής Τράπεζας(7), η Πρότυπος ΚΤΑΕ (Κτηματική και Τουριστική ΑΕ) με αλλαγή του Καταστατικού της έτσι ώστε να έχει σκοπούς την προσωρινή λειτουργία του εργοστασίου Λιπασμάτων και παράλληλα την ανάπλαση της περιοχής με αλλαγή χρήσεων γης.
Διακηρυγμένος και καταστατικός στόχος ήταν η δημιουργία Εμποροναυτιλιακού Κέντρου και μάλιστα οι δύο πρώτοι πρόεδροι της Πρότυπος ΚΤΑΕ ήταν εφοπλιστές, ο κ. Α. Καραγεώργης αρχικά και ο κ. Γ. Λαναράς στη συνέχεια. Στο ΔΣ της εταιρείας συμμετείχαν οι Δήμαρχοι της περιοχής, οι Πρόεδροι Εμπορικών και Βιοτεχνικών Επιμελητηρίων, ο Πρόεδρος του ΟΛΠ κλπ. και όλοι αυτοί είχαν στόχο τη δημιουργία Ναυτιλιακού Κέντρου στην περιοχή και την ομαλή λήξη της λειτουργίας του εργοστασίου με σταδιακή αναχώρηση των εργαζομένων σε αυτό. Ο στόχος όμως της Πρότυπος ΚΤΑΕ δεν επιτεύχθηκε. Στο τέλος του 1995 η ΠΚΤΑΕ διαχωρίστηκε σε δύο εταιρείες, μία την «ΛΙ.ΔΡΑ (Λιπάσματα Δραπετσώνας)» που ανέλαβε την λειτουργία του εργοστασίου και μία την «Πρότυπος ΚΤΑΕ» με νέο Καταστατικό από το οποίο εξέλειπε κάθε δυνατότητα ελέγχου του εργοστασίου και συνεπώς και κάθε δυνατότητας επιβολής νέων χρήσεων στον χώρο. Μια πολύ σοβαρή αιτία αυτής της αποτυχίας ήταν η ίδια η οργάνωση της Εταιρείας που στο οργανόγραμμά της προείχαν τα στοιχεία που αφορούσαν στο εργοστάσιο και έπονταν εκείνα που αφορούσαν στην Ανάπλαση. Ωστόσο, μια επίσης πολύ σοβαρή αιτία για την αποτυχία ήταν και η έλλειψη της ευκρίνειας του στόχου. Τα πρακτικά των Δ.Σ. των δύο εταιρειών (Δήμος Δραπετσώνας 1996, Ιστορικό Αρχείο) δείχνουν αυτή την πορεία. Το γεγονός ότι το «εμποροναυτιλιακό κέντρο» ήταν ένας στόχος ελάχιστα προσδιορισμένος και αρκετά ασαφής συνετέλεσε ώστε να μην προκληθεί το ανάλογο ενδιαφέρον στους εφοπλιστικούς και ναυτιλιακούς γενικά κύκλους του City του Λονδίνου από όπου μπορούσε να προέλθει κεφάλαιο που θα μπορούσε να προωθήσει ένα τέτοιο εγχείρημα.
Από την έντονη δραστηριότητα γύρω από το ζήτημα της δημιουργίας εμποροναυτιλιακού κέντρου τη δεκαετία του 1990 κυρίως αλλά και του 2000 στη συνέχεια έμειναν κάποιες σημαντικές αποφάσεις που δημιουργούν σήμερα ένα θετικό (προκειμένου για αλλαγές) θεσμικό περιβάλλον.
.
1997: Αποφάσεις του ΟΡΣΑ
.
Με εισήγηση της Εκτελεστικής του Επιτροπής, ο Οργανισμός Ρυθμιστικού Σχεδίου της Αθήνας (ΟΡΣΑ) έλαβε το 1997 δύο σημαντικές αποφάσεις.
Η πρώτη είναι η Απόφαση της 5ης συνεδρίασης ΕΕ της 9-4-1997 του ΟΡΣΑ με την οποία τροποποιείται το πολεοδομικό σχέδιο της περιοχής της Δραπετσώνας και του Κερατσινίου έτσι ώστε στον χώρο της Ανάπλασης να θεσμοθετείται Πολεοδομικό Κέντρο (νέες χρήσεις) και να καθορίζεται συντελεστής δόμησης 0.8 bruto και 0.4 neto με 50% εισφορά σε γη για τις νέες ιδιοκτησίες που θα ενταχθούν στο νέο ΓΠΣ (γενικό πολεοδομικό σχέδιο). Η δεύτερη είναι η Απόφαση της 1-10-2007 της ΕΕ του ΟΡΣΑ με την οποία η περιοχή (συνολικού εμβαδού 620 στρεμμάτων) χαρακτηρίζεται ΖΕΠ (ζώνη ενεργού πολεοδομίας) ώστε να διευκολυνθεί η ανάπλασή της.
Με τις αποφάσεις αυτές καθορίστηκε η τέως βιομηχανική ζώνη σαν χώρος προς ανάπλαση, συμβατός με ναυτιλιακό κέντρο (χωρίς να είναι το ναυτιλιακό κέντρο η μόνη ή έστω η κύρια επιλογή) και δρομολογήθηκε η Τροποποίηση του Γενικού Πολεοδομικού Σχεδίου που ήταν αναγκαίος όρος για να πραγματοποιηθούν αλλαγές χρήσεων γης και αντί της βιομηχανίας να μετατραπεί σε χώρο υπηρεσιών και πρασίνου, πολιτισμού και αναψυχής,
1999: κλείσιμο εργοστασίου και μελέτες ανάπλασης
Το καλοκαίρι του 1999 το εργοστάσιο Λιπασμάτων έκλεισε και απολύθηκαν οι τελευταίοι 400 εργαζόμενοι. Ήδη από το 1998 η ΛΙ.ΔΡΑ. είχε κλείσει και τη διαχείριση του εργοστασίου την τελευταία χρονιά είχε η ΣΥΝΕΛ.
Με το κλείσιμο του εργοστασίου των Λιπασμάτων που ήταν ή κύρια βιομηχανική εκμετάλλευση στην περιοχή και απασχολούσε σημαντικό ακόμα αριθμό εργαζομένων, ουσιαστικά τελείωσε και η βιομηχανία στην περιοχή. Το 2003, αφού προηγουμένως χαρακτηρίστηκαν ορισμένες εγκαταστάσεις του εργοστασίου ως διατηρητέες από το ΚΑΣ (κεντρικό αρχαιολογικό συμβούλιο), το σύνολο σχεδόν των κτηρίων, αποθηκών, εργαστηρίων κλπ. κατεδαφίστηκαν. Με εξαίρεση ένα σύνολο 24 στρεμμάτων που καταλάμβαναν τα διατηρητέα, τα υπόλοιπα 230 στρέμματα του τέως εργοστασίου της ΑΕΕΧΠ&Λ έγιναν καθαρό οικόπεδο.
Το 2001-2003 ο Οργανισμός της Αθήνας συμμετέχοντας σε ένα διευρωπαϊκό πρόγραμμα αναπλάσεων παράκτιων περιοχών με τη γενική ονομασία «Τέρρα Ποσιδώνεια», κατάρτισε μια μελέτη για τη «Λιμενοβιομηχανική Ζώνη Κερατσινίου-Δραπετσώνας» επιδιώκοντας μέσω αυτής να προχωρήσει την τροποποίηση του ΓΠΣ κάνοντας σημαντικές αλλαγές στις αποφάσεις του 1997. Αυτή η επιδίωξη απέτυχε γιατί δεν βρήκε ανταπόκριση από τους Δήμους.
Το ίδιο διάστημα, η Lafarge (διάδοχος της ΑΓΕΤ στην Τσιμεντοβιομηχανία) παρουσίασε μια δική της μελέτη-πρόταση για ανάπλαση του δικού της οικοπέδου με δημιουργία ενός μεγάλου εμπορικού κέντρου στη θέση του μη λειτουργούντος πλέον εργοστασίου τσιμέντων. Ταυτόχρονα, η Εθνική Τράπεζα, ως ιδιοκτήτης του χώρου των 256 στρεμμάτων των Λιπασμάτων που γειτονεύει με το Κεντρικό Λιμάνι του Πειραιά και είναι κατάλληλος για την ανάπτυξη του ναυτιλιακού κέντρου, έφτιαξε μια Μελέτη Ανάπλασης για την περιοχή του εργοστασίου της μέσα την οποία είχε συμπεριλάβει τις σκέψεις και επιθυμίες του ΟΛΠ και με την οποία προέβλεπε δημιουργία γραφείων, κατοικιών, ψυχαγωγικών και πολιτιστικών κέντρων, εμπορικών καταστημάτων κλπ.. Η Μελέτη αυτή, που παρουσιάστηκε το 2004, προέβλεπε συντελεστή δόμησης 0.6 με ελεύθερους χώρους στο 50% της έκτασης, κατοικίες και κτήρια γραφείων καθώς και ξενοδοχείο, δηλαδή χρήσεις που μπορούσαν να συμπεριλάβουν χώρους αναγκαίους για τη δημιουργία ενός ναυτιλιακού κέντρου.
Πέρα από τις Μελέτες του ΟΡΣΑ και των ιδιοκτητών ο Δήμος Δραπετσώνας έφτιαξε τη δική του πολεοδομική μελέτη για τροποποίηση του ΓΠΣ. Η Μελέτη τελείωσε το 2006 και προέβλεπε χώρους γραφείων, εμπορικών καταστημάτων, κατοικιών, ξενοδοχείου, πολιτιστικών και ψυχαγωγικών δραστηριοτήτων και εκτεταμένου πρασίνου. Αφού επήλθαν μερικές τροποποιήσεις, ο Δήμος αποφάσισε να παρουσιάσει τη Μελέτη του το καλοκαίρι του 2008. Ωστόσο, όπως θα δούμε στην επομένη παράγραφο που εξηγεί περισσότερο τα γεγονότα των δύο-τριών τελευταίων ετών, ούτε αυτό έγινε κατορθωτό ενώ ολόκληρη σχεδόν η δουλειά που είχε προηγηθεί βρέθηκε εκτός επικαιρότητας.
Για κάποιες λεπτομέρειες των παραπάνω μελετών που σχετίζονται με το ενδεχόμενο δημιουργίας ναυτιλιακού κέντρου στην περιοχή και τις δυνατότητες που προκύπτουν από τις επί μέρους ρυθμίσεις θα υπάρξει εκτενέστερη αναφορά παρακάτω.
.
Νέα δεδομένα από το 2007
.
Τα προηγούμενα χρόνια λοιπόν, επικράτησε η τάση για τη δημιουργία ενός Ναυτιλιακού Κέντρου κάπου στον Πειραιά και ειδικότερα στη προαναφερθείσα περιοχή. Παρ’ όλο που η σκέψη αυτή δεν στηριζόταν σε μια επισταμένη μελέτη των δυνατοτήτων του χώρου και της αναγκαιότητας ενός τέτοιου κέντρου για τη Ναυτιλία και τον Πειραιά, ωστόσο η ιδέα αποκτούσε συνεχώς περισσότερους οπαδούς. Παράλληλα είχαν σχεδόν ολοκληρωθεί και οι σχετικές προμελέτες του Δήμου και των Ιδιοκτητών, επομένως ήταν επί θύραις πλέον η οριστική ρύθμιση των πολεοδομικών ζητημάτων και αρχών (συντελεστής δόμησης, χρήσεις) που θα επέτρεπε την διερεύνηση της αναγκαιότητας.
Οι πυρκαγιές του καλοκαιριού του 2007, ωστόσο, καθώς και η οικολογική καταστροφή στην Αττική με τις πυρκαγιές του Υμηττού της Πάρνηθας άλλαξαν τα δεδομένα στην περιοχή. Περιβαλλοντικές οργανώσεις και επιτροπές πολιτών έθεσαν το θέμα της δημιουργίας ενιαίου πάρκου στην περιοχή χωρίς ίχνος τσιμέντου ενώ ανάλογες θέσεις εκφράστηκαν από πολιτικά κόμματα που μέχρι τότε συμφωνούσαν στην οικονομική ανασυγκρότηση της περιοχής αλλά και από τη Νομαρχία, εν μέρει τον Δήμο, τις δημοτικές παρατάξεις κλπ..
Η κυβέρνηση έδειχνε επίσης έντονη υποχωρητικότητα. Το σχέδιο του Δήμου κρίθηκε ανεφάρμοστο στις νέες πολιτικές συνθήκες καθώς όλα σχεδόν τα κόμματα αποδοκίμασαν την «τσιμεντοποίηση». Παράλληλα η οικονομική κρίση του 2008 έδωσε τελειωτικό κτύπημα στις προσπάθειες ανάπλασης των τελευταίων ετών. Ως αποτέλεσμα αυτής της αλλαγής στάσης ήρθε η ουσιαστική εγκατάλειψη κάθε προσπάθειας να εφαρμοστούν οι μελέτες που είχαν συνταχθεί και να παγώσει κάθε δραστηριότητα γύρω από το θέμα της ανάπλασης της τέως βιομηχανικής ζώνης του Πειραιά
Με την πιθανότητα εξόδου από την οικονομική κρίση και την διακηρυγμένη πρόθεση της νέας διακυβέρνησης να προχωρήσει σε «πράσινη» ανάπτυξη και να ενδιαφερθεί ιδιαίτερα για το θαλάσσιο μέτωπο, οι πιθανότητες να κινηθεί και πάλι ο τομέας της Ανάπλασης έχουν αυξηθεί. Παράλληλα μια νέα πρόταση που θα συνδυάζει την όποια ανάπτυξη (και εν προκειμένω το ναυτιλιακό κέντρο) με εκτεταμένο και υψηλό πράσινο, όπως η πρόταση για ενιαίο μητροπολιτικό πάρκο, έχει καταστεί αναγκαία για να δώσει διέξοδο.
Σήμερα υπάρχει μια στάσιμη κατάσταση γύρω από το ζήτημα της ανάπλασης λόγω και των πολιτικών συγκυριών. Το «πολιτικό κόστος», δηλαδή η κοινή γνώμη όπως διαμορφώνεται συγκυριακά, έχει καθορίσει τη στάση των κυβερνήσεων. Έτσι, η Πολιτεία έχει κρατήσει μια στάση που την χαρακτηρίζει η αναβλητικότητα, η μη λήψη αποφάσεων που θα καθόριζαν το μέλλον της περιοχής και, τελευταία, μια στάση που υποτιμά τις αναπτυξιακές προοπτικές και επικεντρώνεται στην περιβαλλοντική διάσταση της ανάπλασης.
Χωρίς να μάχεται τις αναπτυξιακές προοπτικές, το Κράτος, δια των κυβερνήσεων και των αρμοδίων υπουργών και των οργανισμών του τα τελευταία χρόνια, δεν κατόρθωσε να επιβάλλει τις βασικές πολεοδομικές αρχές με βάση τις οποίες θα μπορούσε να προχωρήσει η Ανάπλαση είτε με αναπτυξιακό είτε με περιβαλλοντικό κυρίως περιεχόμενο.
Ο Δήμος Δραπετσώνας προτίμησε τα δύο τελευταία χρόνια να σιγήσει μη παρουσιάζοντας και μη υποστηρίζοντας πλέον τη Μελέτη που είχε συντάξει καθώς αυτή προέβλεπε περίπου 120.000 τετραγωνικά μέτρα κτισμένα και χώρους πρασίνου διασπαρμένους μέσα στα οικοδομικά τετράγωνα που επρόκειτο να δομηθούν. Σε μια τέτοια έκταση δομημένου χώρου αντέδρασαν ισχυρά οι κινήσεις πολιτών (Παμπειραϊκή Επιτροπή, Επιτροπή για Ενιαίο Πάρκο κλπ.) και το σχέδιο δεν τέθηκε προς δημόσια συζήτηση.
Έχει συνεπώς καταστεί αναγκαίο ένα νέο σχέδιο που να προβλέπει πολύ περιορισμένη κάλυψη του οριζόντιου χώρου με το σύνολο των κτισμάτων να προβλέπονται να «χωρέσουν» στον χώρο αυτό και με πρόβλεψη για εκτεταμένο πράσινο (και αθλητικούς χώρους) σε ενιαίο πάρκο υψηλού πρασίνου. Η λύση αυτή προωθείται από την παρούσα εργασία, θα αναλυθεί στη συνέχεια, και φιλοδοξεί να δώσει λύση σε ένα διαφαινόμενο πολιτικό και επιχειρηματικό αδιέξοδο.
Σε αδρές γραμμές η προτεινόμενη λύση προωθεί την ιδέα ότι η ανάπλαση της τέως βιομηχανικής ζώνης θα έπρεπε να έχει επιχειρηματικό στόχο το ναυτιλιακό κέντρο που είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή κτηματική επιχείρηση real estate. Τα κτήρια επομένως δεν χρειάζεται να είναι κατοικίες και δράσεις εκτεταμένες στον χώρο αλλά μπορούν να συγκεντρωθούν σε μια μικρή σχετικά με τον χώρο έκταση, στο 10% περίπου του όλου εμβαδού. Η κτισμένη οριζόντια ιδιοκτησία μπορεί έτσι να φτάσει τον συντελεστή δόμησης στο 0.4 που προβλέπει το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο και να επιτρέψει έτσι στο δημόσιο να πάρει το υπόλοιπο 90% του χώρου ως εισφορά σε γη χωρίς καταβολή χρημάτων στους ιδιοκτήτες γης. Αποφεύγοντας την απαλλοτρίωση, το σχέδιο για ενιαίο πάρκο μητροπολιτικό, έκτασης περί τα 400-450 στρεμμάτων γίνεται εφικτό ενώ μπορεί να χωροθετηθεί ένα ναυτιλιακό κέντρο που δεν θα αποτελείται μόνο από γραφεία αλλά θα έχει χαρακτήρα οδηγού των ναυτιλιακών εξελίξεων και πολλαπλασιαστή των προστιθέμενων αξιών.
.
.
Το ιστορικό του χώρου
.
Στον χώρο που βρίσκεται δυτικά του Πειραιά, στην παραλιακή ζώνη από την ακτή Βασιλειάδη (κάβος Κράκαρη) μέχρι εκεί που βρίσκεται σήμερα η ΕΥΔΑΠ, αναπτύχθηκε σε όλη τη διάρκεια του 20ου αιώνα η κυρίως βιομηχανική ζώνη του Πειραιά (και αργότερα Κερατσινίου και Δραπετσώνας). Εκεί δημιουργήθηκαν από το 1909 και 1910 αντίστοιχα τα εργοστάσια Λιπασμάτων (ΑΕΕΧΠ-Λ) και Τσιμέντων (ΑΓΕΤ Ηρακλής) καθώς και βυρσοδεψία (ταμπάκικο), Γυψάδικο (Περιστερά), σαπωνοποιείο, εταιρείες πετρελαιοειδών κλπ. Τα εργοστάσια αυτά σταδιακά έκλειναν λόγω των αντιδράσεων των περιοίκων για τη Μόλυνση και τη Ρύπανση που προκαλούσαν αλλά και της γενικότερης ανάγκης της ευρύτερης Αθήνας να απαλλαγεί από ρυπογόνα εργοστάσια και το φωτοχημικό νέφος που αυτά κατά βάση δημιουργούσαν στην ατμόσφαιρα.
Το Προεδρικό Διάταγμα 84 του 1984 όριζε ότι δεν επιτρέπονται επεκτάσεις βιομηχανιών (και βιοτεχνιών) στην Αττική ούτε εκσυγχρονισμοί των εγκαταστάσεών τους. Αυτό οδήγησε στο κλείσιμο σταδιακά όλων των εργοστασίων της περιοχής.
Το 1982 η ΑΓΕΤ μετεγκαταστάθηκε στο Μυλάκι Ευβοίας ενώ το 1986 σταμάτησε να λειτουργεί και η τελευταία παραγωγική μονάδα (το κλίνκερ) του Τσιμεντάδικου. Μόνη δραστηριότητα του εναπομείναντος χώρου των 120 στρεμμάτων είναι πλέον η διαμετακόμιση εμπορευμάτων της ΑΓΕΤ (που έχει ήδη αγοραστεί από την Λαφάρτζ) σε τμήμα των εγκαταστάσεων και στις (ιδιόκτητες ως χρήση) λιμενικές της εγκαταστάσεις.
Το 1990-91 έκλεισε το Γυψάδικο και ο χώρος του απαλλοτριώθηκε από το Δημόσιο (ΥΠΕΧΩΔΕ) υπέρ του Δήμου Δραπετσώνας
Το 1999 έκλεισε και το εργοστάσιο Λιπασμάτων αφού είχε υποστεί σταδιακές μειώσεις της δραστηριότητάς του. Ταμπάκικο, Σαπωνοποιείο και άλλες μικρότερες βιοτεχνίες είχαν ήδη κλείσει προ πολλού.
Με την αυγή του 21ου αιώνα όλες οι βιομηχανίες της περιοχής ήταν παρελθόν με εξαίρεση την ΜΟΜΠΙΛ που διατηρούσε τις αποθήκες λιπαντικών και μια
.
Η αρχική ιδέα
.
Με την Επιχείρηση Πολεοδομική Ανασυγκρότηση του ΥΠΕΧΩΔΕ (με υπουργό τον αείμνηστο κ. Τρίτση) είχε προταθεί το 1984 η συγκεκριμένη περιοχή για Βιοτεχνικό Πάρκο. Από φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης παράλληλα γίνονταν αγώνες για μετεγκατάσταση των εργοστασίων και αλλαγή των χρήσεων γης. Η πρώτη φορά που προτάθηκε ένα συγκεκριμένο σχέδιο ανάπλασης ήταν το 1991-92 όταν κατά παραγγελία των Δήμων Δραπετσώνας και Κερατσινίου η ΑΝΔΗΠ (Αναπτυξιακή Δήμων Πειραιά) Α.Ε. κατάρτισε μια Μελέτη Οικονομικής Ανασυγκρότησης της περιοχής.
Η Μελέτη της ΑΝΔΗΠ πρότεινε την δημιουργία «Εμποροναυτιλιακού κέντρου» και μεταξύ άλλων διερεύνησε την δυνατότητα προσέλκυσης στον χώρο των ναυτιλιακών εταιρειών, του υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας, δημιουργίας αποθηκευτικών χώρων κλπ. Ήταν η πρώτη φορά που ο όρος «Ναυτιλιακό Κέντρο» (έστω και σαν εμποροναυτιλιακό) χρησιμοποιήθηκε για τον συγκεκριμένο χώρο.
Η ιδέα είχε καλλιεργηθεί την περίοδο 1984-89 κυρίως από τον τοπικό τύπο με απανωτά δημοσιεύματα και είχε γίνει τμήμα του προεκλογικού προγράμματος του συνδυασμού που εκλέχτηκε στην δημαρχία της Δραπετσώνας το 1990. Η ιδέα των Δήμων, που κατέγραφε η μελέτη της ΑΝΔΗΠ, έγινε ασμένως αποδεκτή από τα αρμόδια Υπουργεία της εποχής και Εθνική Τράπεζα που από το 1992 ήταν πλέον ιδιοκτήτρια των 256 στρεμμάτων του χώρου της ΑΕΕΧΠ-Λιπασμάτων.
.
Περίοδος 1992-95
.
Το 1993 μετασχηματίστηκε μια θυγατρική εταιρεία της Εθνικής Τράπεζας(7), η Πρότυπος ΚΤΑΕ (Κτηματική και Τουριστική ΑΕ) με αλλαγή του Καταστατικού της έτσι ώστε να έχει σκοπούς την προσωρινή λειτουργία του εργοστασίου Λιπασμάτων και παράλληλα την ανάπλαση της περιοχής με αλλαγή χρήσεων γης.
Διακηρυγμένος και καταστατικός στόχος ήταν η δημιουργία Εμποροναυτιλιακού Κέντρου και μάλιστα οι δύο πρώτοι πρόεδροι της Πρότυπος ΚΤΑΕ ήταν εφοπλιστές, ο κ. Α. Καραγεώργης αρχικά και ο κ. Γ. Λαναράς στη συνέχεια. Στο ΔΣ της εταιρείας συμμετείχαν οι Δήμαρχοι της περιοχής, οι Πρόεδροι Εμπορικών και Βιοτεχνικών Επιμελητηρίων, ο Πρόεδρος του ΟΛΠ κλπ. και όλοι αυτοί είχαν στόχο τη δημιουργία Ναυτιλιακού Κέντρου στην περιοχή και την ομαλή λήξη της λειτουργίας του εργοστασίου με σταδιακή αναχώρηση των εργαζομένων σε αυτό. Ο στόχος όμως της Πρότυπος ΚΤΑΕ δεν επιτεύχθηκε. Στο τέλος του 1995 η ΠΚΤΑΕ διαχωρίστηκε σε δύο εταιρείες, μία την «ΛΙ.ΔΡΑ (Λιπάσματα Δραπετσώνας)» που ανέλαβε την λειτουργία του εργοστασίου και μία την «Πρότυπος ΚΤΑΕ» με νέο Καταστατικό από το οποίο εξέλειπε κάθε δυνατότητα ελέγχου του εργοστασίου και συνεπώς και κάθε δυνατότητας επιβολής νέων χρήσεων στον χώρο. Μια πολύ σοβαρή αιτία αυτής της αποτυχίας ήταν η ίδια η οργάνωση της Εταιρείας που στο οργανόγραμμά της προείχαν τα στοιχεία που αφορούσαν στο εργοστάσιο και έπονταν εκείνα που αφορούσαν στην Ανάπλαση. Ωστόσο, μια επίσης πολύ σοβαρή αιτία για την αποτυχία ήταν και η έλλειψη της ευκρίνειας του στόχου. Τα πρακτικά των Δ.Σ. των δύο εταιρειών (Δήμος Δραπετσώνας 1996, Ιστορικό Αρχείο) δείχνουν αυτή την πορεία. Το γεγονός ότι το «εμποροναυτιλιακό κέντρο» ήταν ένας στόχος ελάχιστα προσδιορισμένος και αρκετά ασαφής συνετέλεσε ώστε να μην προκληθεί το ανάλογο ενδιαφέρον στους εφοπλιστικούς και ναυτιλιακούς γενικά κύκλους του City του Λονδίνου από όπου μπορούσε να προέλθει κεφάλαιο που θα μπορούσε να προωθήσει ένα τέτοιο εγχείρημα.
Από την έντονη δραστηριότητα γύρω από το ζήτημα της δημιουργίας εμποροναυτιλιακού κέντρου τη δεκαετία του 1990 κυρίως αλλά και του 2000 στη συνέχεια έμειναν κάποιες σημαντικές αποφάσεις που δημιουργούν σήμερα ένα θετικό (προκειμένου για αλλαγές) θεσμικό περιβάλλον.
.
1997: Αποφάσεις του ΟΡΣΑ
.
Με εισήγηση της Εκτελεστικής του Επιτροπής, ο Οργανισμός Ρυθμιστικού Σχεδίου της Αθήνας (ΟΡΣΑ) έλαβε το 1997 δύο σημαντικές αποφάσεις.
Η πρώτη είναι η Απόφαση της 5ης συνεδρίασης ΕΕ της 9-4-1997 του ΟΡΣΑ με την οποία τροποποιείται το πολεοδομικό σχέδιο της περιοχής της Δραπετσώνας και του Κερατσινίου έτσι ώστε στον χώρο της Ανάπλασης να θεσμοθετείται Πολεοδομικό Κέντρο (νέες χρήσεις) και να καθορίζεται συντελεστής δόμησης 0.8 bruto και 0.4 neto με 50% εισφορά σε γη για τις νέες ιδιοκτησίες που θα ενταχθούν στο νέο ΓΠΣ (γενικό πολεοδομικό σχέδιο). Η δεύτερη είναι η Απόφαση της 1-10-2007 της ΕΕ του ΟΡΣΑ με την οποία η περιοχή (συνολικού εμβαδού 620 στρεμμάτων) χαρακτηρίζεται ΖΕΠ (ζώνη ενεργού πολεοδομίας) ώστε να διευκολυνθεί η ανάπλασή της.
Με τις αποφάσεις αυτές καθορίστηκε η τέως βιομηχανική ζώνη σαν χώρος προς ανάπλαση, συμβατός με ναυτιλιακό κέντρο (χωρίς να είναι το ναυτιλιακό κέντρο η μόνη ή έστω η κύρια επιλογή) και δρομολογήθηκε η Τροποποίηση του Γενικού Πολεοδομικού Σχεδίου που ήταν αναγκαίος όρος για να πραγματοποιηθούν αλλαγές χρήσεων γης και αντί της βιομηχανίας να μετατραπεί σε χώρο υπηρεσιών και πρασίνου, πολιτισμού και αναψυχής,
1999: κλείσιμο εργοστασίου και μελέτες ανάπλασης
Το καλοκαίρι του 1999 το εργοστάσιο Λιπασμάτων έκλεισε και απολύθηκαν οι τελευταίοι 400 εργαζόμενοι. Ήδη από το 1998 η ΛΙ.ΔΡΑ. είχε κλείσει και τη διαχείριση του εργοστασίου την τελευταία χρονιά είχε η ΣΥΝΕΛ.
Με το κλείσιμο του εργοστασίου των Λιπασμάτων που ήταν ή κύρια βιομηχανική εκμετάλλευση στην περιοχή και απασχολούσε σημαντικό ακόμα αριθμό εργαζομένων, ουσιαστικά τελείωσε και η βιομηχανία στην περιοχή. Το 2003, αφού προηγουμένως χαρακτηρίστηκαν ορισμένες εγκαταστάσεις του εργοστασίου ως διατηρητέες από το ΚΑΣ (κεντρικό αρχαιολογικό συμβούλιο), το σύνολο σχεδόν των κτηρίων, αποθηκών, εργαστηρίων κλπ. κατεδαφίστηκαν. Με εξαίρεση ένα σύνολο 24 στρεμμάτων που καταλάμβαναν τα διατηρητέα, τα υπόλοιπα 230 στρέμματα του τέως εργοστασίου της ΑΕΕΧΠ&Λ έγιναν καθαρό οικόπεδο.
Το 2001-2003 ο Οργανισμός της Αθήνας συμμετέχοντας σε ένα διευρωπαϊκό πρόγραμμα αναπλάσεων παράκτιων περιοχών με τη γενική ονομασία «Τέρρα Ποσιδώνεια», κατάρτισε μια μελέτη για τη «Λιμενοβιομηχανική Ζώνη Κερατσινίου-Δραπετσώνας» επιδιώκοντας μέσω αυτής να προχωρήσει την τροποποίηση του ΓΠΣ κάνοντας σημαντικές αλλαγές στις αποφάσεις του 1997. Αυτή η επιδίωξη απέτυχε γιατί δεν βρήκε ανταπόκριση από τους Δήμους.
Το ίδιο διάστημα, η Lafarge (διάδοχος της ΑΓΕΤ στην Τσιμεντοβιομηχανία) παρουσίασε μια δική της μελέτη-πρόταση για ανάπλαση του δικού της οικοπέδου με δημιουργία ενός μεγάλου εμπορικού κέντρου στη θέση του μη λειτουργούντος πλέον εργοστασίου τσιμέντων. Ταυτόχρονα, η Εθνική Τράπεζα, ως ιδιοκτήτης του χώρου των 256 στρεμμάτων των Λιπασμάτων που γειτονεύει με το Κεντρικό Λιμάνι του Πειραιά και είναι κατάλληλος για την ανάπτυξη του ναυτιλιακού κέντρου, έφτιαξε μια Μελέτη Ανάπλασης για την περιοχή του εργοστασίου της μέσα την οποία είχε συμπεριλάβει τις σκέψεις και επιθυμίες του ΟΛΠ και με την οποία προέβλεπε δημιουργία γραφείων, κατοικιών, ψυχαγωγικών και πολιτιστικών κέντρων, εμπορικών καταστημάτων κλπ.. Η Μελέτη αυτή, που παρουσιάστηκε το 2004, προέβλεπε συντελεστή δόμησης 0.6 με ελεύθερους χώρους στο 50% της έκτασης, κατοικίες και κτήρια γραφείων καθώς και ξενοδοχείο, δηλαδή χρήσεις που μπορούσαν να συμπεριλάβουν χώρους αναγκαίους για τη δημιουργία ενός ναυτιλιακού κέντρου.
Πέρα από τις Μελέτες του ΟΡΣΑ και των ιδιοκτητών ο Δήμος Δραπετσώνας έφτιαξε τη δική του πολεοδομική μελέτη για τροποποίηση του ΓΠΣ. Η Μελέτη τελείωσε το 2006 και προέβλεπε χώρους γραφείων, εμπορικών καταστημάτων, κατοικιών, ξενοδοχείου, πολιτιστικών και ψυχαγωγικών δραστηριοτήτων και εκτεταμένου πρασίνου. Αφού επήλθαν μερικές τροποποιήσεις, ο Δήμος αποφάσισε να παρουσιάσει τη Μελέτη του το καλοκαίρι του 2008. Ωστόσο, όπως θα δούμε στην επομένη παράγραφο που εξηγεί περισσότερο τα γεγονότα των δύο-τριών τελευταίων ετών, ούτε αυτό έγινε κατορθωτό ενώ ολόκληρη σχεδόν η δουλειά που είχε προηγηθεί βρέθηκε εκτός επικαιρότητας.
Για κάποιες λεπτομέρειες των παραπάνω μελετών που σχετίζονται με το ενδεχόμενο δημιουργίας ναυτιλιακού κέντρου στην περιοχή και τις δυνατότητες που προκύπτουν από τις επί μέρους ρυθμίσεις θα υπάρξει εκτενέστερη αναφορά παρακάτω.
.
Νέα δεδομένα από το 2007
.
Τα προηγούμενα χρόνια λοιπόν, επικράτησε η τάση για τη δημιουργία ενός Ναυτιλιακού Κέντρου κάπου στον Πειραιά και ειδικότερα στη προαναφερθείσα περιοχή. Παρ’ όλο που η σκέψη αυτή δεν στηριζόταν σε μια επισταμένη μελέτη των δυνατοτήτων του χώρου και της αναγκαιότητας ενός τέτοιου κέντρου για τη Ναυτιλία και τον Πειραιά, ωστόσο η ιδέα αποκτούσε συνεχώς περισσότερους οπαδούς. Παράλληλα είχαν σχεδόν ολοκληρωθεί και οι σχετικές προμελέτες του Δήμου και των Ιδιοκτητών, επομένως ήταν επί θύραις πλέον η οριστική ρύθμιση των πολεοδομικών ζητημάτων και αρχών (συντελεστής δόμησης, χρήσεις) που θα επέτρεπε την διερεύνηση της αναγκαιότητας.
Οι πυρκαγιές του καλοκαιριού του 2007, ωστόσο, καθώς και η οικολογική καταστροφή στην Αττική με τις πυρκαγιές του Υμηττού της Πάρνηθας άλλαξαν τα δεδομένα στην περιοχή. Περιβαλλοντικές οργανώσεις και επιτροπές πολιτών έθεσαν το θέμα της δημιουργίας ενιαίου πάρκου στην περιοχή χωρίς ίχνος τσιμέντου ενώ ανάλογες θέσεις εκφράστηκαν από πολιτικά κόμματα που μέχρι τότε συμφωνούσαν στην οικονομική ανασυγκρότηση της περιοχής αλλά και από τη Νομαρχία, εν μέρει τον Δήμο, τις δημοτικές παρατάξεις κλπ..
Η κυβέρνηση έδειχνε επίσης έντονη υποχωρητικότητα. Το σχέδιο του Δήμου κρίθηκε ανεφάρμοστο στις νέες πολιτικές συνθήκες καθώς όλα σχεδόν τα κόμματα αποδοκίμασαν την «τσιμεντοποίηση». Παράλληλα η οικονομική κρίση του 2008 έδωσε τελειωτικό κτύπημα στις προσπάθειες ανάπλασης των τελευταίων ετών. Ως αποτέλεσμα αυτής της αλλαγής στάσης ήρθε η ουσιαστική εγκατάλειψη κάθε προσπάθειας να εφαρμοστούν οι μελέτες που είχαν συνταχθεί και να παγώσει κάθε δραστηριότητα γύρω από το θέμα της ανάπλασης της τέως βιομηχανικής ζώνης του Πειραιά
Με την πιθανότητα εξόδου από την οικονομική κρίση και την διακηρυγμένη πρόθεση της νέας διακυβέρνησης να προχωρήσει σε «πράσινη» ανάπτυξη και να ενδιαφερθεί ιδιαίτερα για το θαλάσσιο μέτωπο, οι πιθανότητες να κινηθεί και πάλι ο τομέας της Ανάπλασης έχουν αυξηθεί. Παράλληλα μια νέα πρόταση που θα συνδυάζει την όποια ανάπτυξη (και εν προκειμένω το ναυτιλιακό κέντρο) με εκτεταμένο και υψηλό πράσινο, όπως η πρόταση για ενιαίο μητροπολιτικό πάρκο, έχει καταστεί αναγκαία για να δώσει διέξοδο.
Σήμερα υπάρχει μια στάσιμη κατάσταση γύρω από το ζήτημα της ανάπλασης λόγω και των πολιτικών συγκυριών. Το «πολιτικό κόστος», δηλαδή η κοινή γνώμη όπως διαμορφώνεται συγκυριακά, έχει καθορίσει τη στάση των κυβερνήσεων. Έτσι, η Πολιτεία έχει κρατήσει μια στάση που την χαρακτηρίζει η αναβλητικότητα, η μη λήψη αποφάσεων που θα καθόριζαν το μέλλον της περιοχής και, τελευταία, μια στάση που υποτιμά τις αναπτυξιακές προοπτικές και επικεντρώνεται στην περιβαλλοντική διάσταση της ανάπλασης.
Χωρίς να μάχεται τις αναπτυξιακές προοπτικές, το Κράτος, δια των κυβερνήσεων και των αρμοδίων υπουργών και των οργανισμών του τα τελευταία χρόνια, δεν κατόρθωσε να επιβάλλει τις βασικές πολεοδομικές αρχές με βάση τις οποίες θα μπορούσε να προχωρήσει η Ανάπλαση είτε με αναπτυξιακό είτε με περιβαλλοντικό κυρίως περιεχόμενο.
Ο Δήμος Δραπετσώνας προτίμησε τα δύο τελευταία χρόνια να σιγήσει μη παρουσιάζοντας και μη υποστηρίζοντας πλέον τη Μελέτη που είχε συντάξει καθώς αυτή προέβλεπε περίπου 120.000 τετραγωνικά μέτρα κτισμένα και χώρους πρασίνου διασπαρμένους μέσα στα οικοδομικά τετράγωνα που επρόκειτο να δομηθούν. Σε μια τέτοια έκταση δομημένου χώρου αντέδρασαν ισχυρά οι κινήσεις πολιτών (Παμπειραϊκή Επιτροπή, Επιτροπή για Ενιαίο Πάρκο κλπ.) και το σχέδιο δεν τέθηκε προς δημόσια συζήτηση.
Έχει συνεπώς καταστεί αναγκαίο ένα νέο σχέδιο που να προβλέπει πολύ περιορισμένη κάλυψη του οριζόντιου χώρου με το σύνολο των κτισμάτων να προβλέπονται να «χωρέσουν» στον χώρο αυτό και με πρόβλεψη για εκτεταμένο πράσινο (και αθλητικούς χώρους) σε ενιαίο πάρκο υψηλού πρασίνου. Η λύση αυτή προωθείται από την παρούσα εργασία, θα αναλυθεί στη συνέχεια, και φιλοδοξεί να δώσει λύση σε ένα διαφαινόμενο πολιτικό και επιχειρηματικό αδιέξοδο.
Σε αδρές γραμμές η προτεινόμενη λύση προωθεί την ιδέα ότι η ανάπλαση της τέως βιομηχανικής ζώνης θα έπρεπε να έχει επιχειρηματικό στόχο το ναυτιλιακό κέντρο που είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή κτηματική επιχείρηση real estate. Τα κτήρια επομένως δεν χρειάζεται να είναι κατοικίες και δράσεις εκτεταμένες στον χώρο αλλά μπορούν να συγκεντρωθούν σε μια μικρή σχετικά με τον χώρο έκταση, στο 10% περίπου του όλου εμβαδού. Η κτισμένη οριζόντια ιδιοκτησία μπορεί έτσι να φτάσει τον συντελεστή δόμησης στο 0.4 που προβλέπει το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο και να επιτρέψει έτσι στο δημόσιο να πάρει το υπόλοιπο 90% του χώρου ως εισφορά σε γη χωρίς καταβολή χρημάτων στους ιδιοκτήτες γης. Αποφεύγοντας την απαλλοτρίωση, το σχέδιο για ενιαίο πάρκο μητροπολιτικό, έκτασης περί τα 400-450 στρεμμάτων γίνεται εφικτό ενώ μπορεί να χωροθετηθεί ένα ναυτιλιακό κέντρο που δεν θα αποτελείται μόνο από γραφεία αλλά θα έχει χαρακτήρα οδηγού των ναυτιλιακών εξελίξεων και πολλαπλασιαστή των προστιθέμενων αξιών.
.
Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου 2009
Το Θεμιστόκλειο έφτασε με καθυστέρηση 2 χρόνων στο Δημοτικό Συμβούλιο
.
Η πρόταση για το Θεμιστόκλειο έφτασε χτες το βράδι επί τέλους στο δημοτικό συμβούλιο Δραπετσώνας και ψηφίστηκε ομόφωνα.
.
Θυμίζω ότι η πρόταση αυτή κατατέθηκε από εμένα ως επικεφαλής του συνδυασμού "ΠΡΩΤΗ ΚΙΝΗΣΗ" αρχικά τον Νοέμβρη του 2007 κατόπιν στις 9 Οκτωβρίου 2008 και για 3η φορά στις 2 Απριλίου 2009.
.
Στην συζήτηση που έγινε στη συνεδρίαση του ΔΣ και στην οποία έλαβα μέρος, βρήκα την ευκαιρία να ενημερώσω για το Θεμιστόκλειο και το Αφροδίσιο και να τονίσω πόσο σημαντικό είναι να ενδιαφερθούμε γι αυτά τα θέματα.
Το φοβερό ήταν πως κάποιοι (άλλοι εξ αυτών μίλησαν κι άλλοι απλά άκουσαν) είχαν ακόμα την εντύπωση πως ίσως και να μην ήταν τελικά εκεί ο Τάφος του Θεμιστοκλή αλλά ένας ... φάρος!! Δεν μου φάνηκε παράξενο μια κι εγώ ο ίδιος κάποτε ήμουν σε αμφιβολία αν είναι τάφος ή φάρος!!!
.
Τρομερό!!! Αυτό που με γκαιμπελίστικο τρόπο προσπάθησαν να περάσουν τα Λιπάσματα στα 90 χρόνια λειτουργίας τους, ότι εκεί δεν είναι αρχαιολογικός χώρος αλλά ένας πρώην φάρος, έχει ακόμα ακροατές. Από που κι ως που φάρος εκεί;;; Και ποιος τον έφτιαξε; Οι Βενετοί ή οι Εγγλέζοι; Ανοησίες και τρομερές ψευτιές που δυστυχώς όταν διοχετεύονται επί τόσα χρόνια μπορεί και να έχουν πέραση ακόμα και σήμερα.
.
Η πρόταση πέρασε, η Διοίκηση το έχει ήδη βάλει σαν τίτλο στο Τεχνικό Πρόγραμμα και στον Προϋπολογισμό και θα πρέπει σύντομα να έρθει στην Δημαρχιακή η εισήγηση για την ανάθεση με διαγωνισμό.
.
Εννοείται ότι θα παρακολουθώ το θέμα και θα ενημερώνω για ό,τι χρειαστεί.
.
Γ.ΤΣΙΡΙΔΗΣ
Η πρόταση για το Θεμιστόκλειο έφτασε χτες το βράδι επί τέλους στο δημοτικό συμβούλιο Δραπετσώνας και ψηφίστηκε ομόφωνα.
.
Θυμίζω ότι η πρόταση αυτή κατατέθηκε από εμένα ως επικεφαλής του συνδυασμού "ΠΡΩΤΗ ΚΙΝΗΣΗ" αρχικά τον Νοέμβρη του 2007 κατόπιν στις 9 Οκτωβρίου 2008 και για 3η φορά στις 2 Απριλίου 2009.
.
Στην συζήτηση που έγινε στη συνεδρίαση του ΔΣ και στην οποία έλαβα μέρος, βρήκα την ευκαιρία να ενημερώσω για το Θεμιστόκλειο και το Αφροδίσιο και να τονίσω πόσο σημαντικό είναι να ενδιαφερθούμε γι αυτά τα θέματα.
Το φοβερό ήταν πως κάποιοι (άλλοι εξ αυτών μίλησαν κι άλλοι απλά άκουσαν) είχαν ακόμα την εντύπωση πως ίσως και να μην ήταν τελικά εκεί ο Τάφος του Θεμιστοκλή αλλά ένας ... φάρος!! Δεν μου φάνηκε παράξενο μια κι εγώ ο ίδιος κάποτε ήμουν σε αμφιβολία αν είναι τάφος ή φάρος!!!
.
Τρομερό!!! Αυτό που με γκαιμπελίστικο τρόπο προσπάθησαν να περάσουν τα Λιπάσματα στα 90 χρόνια λειτουργίας τους, ότι εκεί δεν είναι αρχαιολογικός χώρος αλλά ένας πρώην φάρος, έχει ακόμα ακροατές. Από που κι ως που φάρος εκεί;;; Και ποιος τον έφτιαξε; Οι Βενετοί ή οι Εγγλέζοι; Ανοησίες και τρομερές ψευτιές που δυστυχώς όταν διοχετεύονται επί τόσα χρόνια μπορεί και να έχουν πέραση ακόμα και σήμερα.
.
Η πρόταση πέρασε, η Διοίκηση το έχει ήδη βάλει σαν τίτλο στο Τεχνικό Πρόγραμμα και στον Προϋπολογισμό και θα πρέπει σύντομα να έρθει στην Δημαρχιακή η εισήγηση για την ανάθεση με διαγωνισμό.
.
Εννοείται ότι θα παρακολουθώ το θέμα και θα ενημερώνω για ό,τι χρειαστεί.
.
Γ.ΤΣΙΡΙΔΗΣ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
