Συνεχίζεται η συλλογή υπογραφών που έχουν ξεπεράσει μέχρι στιγμής τις 5.000
Η επιστολή του δημάρχου προς τους δημότες με την οποία τους παρακινεί να υπογράψουν είναι η εξής:
.
Με αίσθημα ευθύνης απέναντι στην πόλη και την ιστορία της απευθύνομαι προς όλες και όλους σας.
Τον τελευταίο καιρό βλέπουν το φως της δημοσιότητας με τη μορφή των διαρροών, σχέδια της κεντρικής εξουσίας για ένωση του Δήμου μας με γειτονικό Δήμο, στο πλαίσιο της νέας διοικητικής μεταρρύθμισης «Καλλικράτης».
Δηλώνω προς κάθε κατεύθυνση και με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο –μεταφέροντας ταυτόχρονα την ΟΜΟΦΩΝΗ απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου- ότι δεν πρόκειται να δεχτούμε συνένωση της Δραπετσώνας με οποιοδήποτε γειτονικό Δήμο.
Ο Δήμος μας πληροί όλες τις προϋποθέσεις για να παραμείνει διοικητικά αυτόνομος. Λειτουργεί υποδειγματικά, εξυπηρετεί ταχύτατα το δημότη, διατηρεί την πόλη σε άριστη κατάσταση, προγραμματίζει και εκτελεί έργα, αναπτύσσει πολλαπλές δράσεις που μας κάνουν όλους περήφανους.
• Τίποτε απ’ όλα αυτά δε θα θυσιάσουμε στο «βωμό του Καλλικράτη».
• Σε καμία περίπτωση και για καμία σκοπιμότητα δε θα επιτρέψουμε να καταντήσει η Δραπετσώνα μας περιθωριακή συνοικία ενός αχανούς Δήμου.
• Θα αποτρέψουμε με κάθε μέσο την κατάργηση του Δήμου μας που πριν 60 χρόνια οι πατεράδες μας ίδρυσαν μετά από σκληρούς αγώνες.
Δραπετσωνίτη-Δραπετσωνίτισσα,
Σε καλώ σε επαγρύπνηση και σε αγωνιστική ετοιμότητα.
Ίσως χρειασθεί να δώσουμε μια ακόμη σκληρή μάχη.
Για την ώρα ας στείλουμε ένα μαζικό ηχηρό μήνυμα προς την κεντρική εξουσία με τη συλλογή υπογραφών από όσο το δυνατόν περισσότερους συμπολίτες μας.
Δηλώστε με την υπογραφή σας την αντίθεσή σας στην ένωση του Δήμου μας με γειτονικό Δήμο.
Φιλικά
ο Δήμαρχος Δραπετσώνας
Τετάρτη 24 Μαρτίου 2010
Πέμπτη 11 Μαρτίου 2010
Απούσα η Ανάπλαση από το Αναπτυξιακό του Πειραιά
Συνεδρίασε το κυβερνητικό συμβούλιο στον ΟΛΠ (!!!) παρουσία του αντιπροέδρου κ. Θεόδωρου Πάγκαλου και της υπουργού Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας κυρία Λούκα Κατσέλη.
Η κυρία Λούκα Κατσέλη είπε ότι θα δοθούν συνολικά 1,5 δισ. ευρώ μέσα στην προσεχή 5ετία, ενώ οι πόροι θα αντληθούν από το ΕΣΠΑ, τα ΣΔΙΤ και δάνειο από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων.
Παρόντες ο Νομάρχης κ. Μίχας και ο δήμαρχος Πειραιά κ. Φασούλας
Στη συνεδρίαση συμμετείχαν οι κκ. Σηφουνάκης, Μωραΐτης, Κουτρουμάνης και Βούγιας, γενικοί γραμματείς, βουλευτές και πρόεδροι των φορέων του Πειραιά. Συντονιστής του αναπτυξιακού σχεδίου ήταν ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ΟΛΠ κ. Γιώργος Ανωμερίτης, ο οποίος ανακοίνωσε και τα κύρια σημεία της διυπουργικής συνεδρίασης, τα οποία ήταν τα εξής:
Α. Μπορεί η χώρα να βρίσκεται σε μια πορεία σταθεροποίησης των δημοσιονομικών της θεμάτων, παράλληλα όμως στηρίζεται ενεργά η αναπτυξιακή διαδικασία για να βγούμε από την οικονομική κρίση.
Β. Το επενδυτικό πρόγραμμα του ΟΛΠ και των βασικών υποδομών του Πειραιά ανέρχεται σε 2 δισ. ευρώ.
Γ. Δημιουργείται ειδικό αναπτυξιακό σχέδιο για τον Πειραιά με μόνιμη επιτελική επιτροπή ανάπτυξης για την παρακολούθηση εφαρμογής των έργων.
Δ. Τα έργα είναι ώριμα και με διασφαλισμένη χρηματοδότηση. Στο επενδυτικό πρόγραμμα θα ενταχθούν και άλλα, μέσω της επιτελικής επιτροπής ανάπτυξης Πειραιά.
Ε. Ο ΟΛΠ και τα λιμάνια της Αττικής (Ελευσίνα, Λαύριο, Ραφήνα) θα σχηματίσουν στο πλαίσιο του αττικού συστήματος λιμένων εταιρεία holding.
ΣΤ. Το σχετικό σχέδιο θα εξειδικευθεί εντός του 2010 από τα αρμόδια υπουργεία και τον ΟΛΠ.
Ζ. Δημιουργείται στο Λιμάνι «πολιτιστική ακτή» με πλήθος υποδομών και δράσεων, στην Ηετιώνια Ακτή, η οποία θα δώσει νέα διάσταση στη σύζευξη πόλης και λιμένα.
Η. Ο Πειραιάς με συγκεκριμένα περιβαλλοντικά έργα μετατρέπεται σε «πράσινο λιμάνι» τουρισμού - ναυτιλίας και πολιτισμού.
Η κυρία Λούκα Κατσέλη είπε ότι θα δοθούν συνολικά 1,5 δισ. ευρώ μέσα στην προσεχή 5ετία, ενώ οι πόροι θα αντληθούν από το ΕΣΠΑ, τα ΣΔΙΤ και δάνειο από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων.
Παρόντες ο Νομάρχης κ. Μίχας και ο δήμαρχος Πειραιά κ. Φασούλας
Στη συνεδρίαση συμμετείχαν οι κκ. Σηφουνάκης, Μωραΐτης, Κουτρουμάνης και Βούγιας, γενικοί γραμματείς, βουλευτές και πρόεδροι των φορέων του Πειραιά. Συντονιστής του αναπτυξιακού σχεδίου ήταν ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ΟΛΠ κ. Γιώργος Ανωμερίτης, ο οποίος ανακοίνωσε και τα κύρια σημεία της διυπουργικής συνεδρίασης, τα οποία ήταν τα εξής:
Α. Μπορεί η χώρα να βρίσκεται σε μια πορεία σταθεροποίησης των δημοσιονομικών της θεμάτων, παράλληλα όμως στηρίζεται ενεργά η αναπτυξιακή διαδικασία για να βγούμε από την οικονομική κρίση.
Β. Το επενδυτικό πρόγραμμα του ΟΛΠ και των βασικών υποδομών του Πειραιά ανέρχεται σε 2 δισ. ευρώ.
Γ. Δημιουργείται ειδικό αναπτυξιακό σχέδιο για τον Πειραιά με μόνιμη επιτελική επιτροπή ανάπτυξης για την παρακολούθηση εφαρμογής των έργων.
Δ. Τα έργα είναι ώριμα και με διασφαλισμένη χρηματοδότηση. Στο επενδυτικό πρόγραμμα θα ενταχθούν και άλλα, μέσω της επιτελικής επιτροπής ανάπτυξης Πειραιά.
Ε. Ο ΟΛΠ και τα λιμάνια της Αττικής (Ελευσίνα, Λαύριο, Ραφήνα) θα σχηματίσουν στο πλαίσιο του αττικού συστήματος λιμένων εταιρεία holding.
ΣΤ. Το σχετικό σχέδιο θα εξειδικευθεί εντός του 2010 από τα αρμόδια υπουργεία και τον ΟΛΠ.
Ζ. Δημιουργείται στο Λιμάνι «πολιτιστική ακτή» με πλήθος υποδομών και δράσεων, στην Ηετιώνια Ακτή, η οποία θα δώσει νέα διάσταση στη σύζευξη πόλης και λιμένα.
Η. Ο Πειραιάς με συγκεκριμένα περιβαλλοντικά έργα μετατρέπεται σε «πράσινο λιμάνι» τουρισμού - ναυτιλίας και πολιτισμού.
Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου 2010
Ξεκίνησε μια συζήτηση για να ξεκολλήσει το θέμα της Ανάπλασης από την αφασία των τελευταίων χρόνων.
.
Μια συζήητηση ξεκίνησε αυτές τις μέρες προκειμένου να ξεκολλήσει το θέμα της Ανάπλασης από την ακινησία στην οποία έχει καταδικαστεί μετά το μπλοκάρισμα όλων σχεδόν των φορέων από το 2007 μέχρι και σήμερα.
Ο Δήμος έχει στα χέρια του μια "καμμένη" μελέτη, η Πολιτεία βρίσκεται αλλού (και εκεί βρισκόταν και 6 χρόνια τώρα επί Σουφλιά) η Εθνική θέλει να χτίσει όσο πιο πολλύ τσιμέντο μπορεί, τα κινήματα θέλουν σκέτο πράσινο και απαλλοτριώσεις με χρήματα που δεν έχουν αλλά τα απαιτούν κλπ.
Η πρόταση για μια ρυμοτόμηση στον χώρο της Πρότυπος με χτίσιμο 75.000 τ.μ. σε μια έκταση 20-25 στρεμμάτων και η απόδοση του υπόλοιπου χώρου των 200 στρεμμάτων για υψηλό πράσινο είναι η διέξοδος από το πρόβλημα και το μπλοκάρισμα. Φυστικά κάτι ανάλογο μπορεί να γίνει και για τους υπόλοιπους ιδιοκτήτες ώστε να αποδοθούν ελεύθερα και χωρις χρήματα (σαν εισφορά για τη ρυμοτόμηση) άλλα 400 στρέμματα.
Ένα Ενιαίο Μητροπολιτικό Πάρκο υψηλού πρασίνου 400 στρεμμάτων (και άλλων 100 περίπου στρεμμάτων με αθλητικούς και κοινόχρηστους, κοινωφελείς χώρους) είναι στόχος που μπορεί να επιτευχθεί με αυτοχρηματοδότηση και χωρίς σπουδαία πολιτικά προβλήματα.
.
Αυτή η λύση (συζητείται και) προωθείται από εμένα προς τους θεσμικούς φορείς δηλαδή, δήμο, νομαρχία, πολιτεία, ΟΛΠ κλπ.
Όταν θα υπάρχουν νέα θα υπάρξει και ενημέρωση.
.
Μια συζήητηση ξεκίνησε αυτές τις μέρες προκειμένου να ξεκολλήσει το θέμα της Ανάπλασης από την ακινησία στην οποία έχει καταδικαστεί μετά το μπλοκάρισμα όλων σχεδόν των φορέων από το 2007 μέχρι και σήμερα.
Ο Δήμος έχει στα χέρια του μια "καμμένη" μελέτη, η Πολιτεία βρίσκεται αλλού (και εκεί βρισκόταν και 6 χρόνια τώρα επί Σουφλιά) η Εθνική θέλει να χτίσει όσο πιο πολλύ τσιμέντο μπορεί, τα κινήματα θέλουν σκέτο πράσινο και απαλλοτριώσεις με χρήματα που δεν έχουν αλλά τα απαιτούν κλπ.
Η πρόταση για μια ρυμοτόμηση στον χώρο της Πρότυπος με χτίσιμο 75.000 τ.μ. σε μια έκταση 20-25 στρεμμάτων και η απόδοση του υπόλοιπου χώρου των 200 στρεμμάτων για υψηλό πράσινο είναι η διέξοδος από το πρόβλημα και το μπλοκάρισμα. Φυστικά κάτι ανάλογο μπορεί να γίνει και για τους υπόλοιπους ιδιοκτήτες ώστε να αποδοθούν ελεύθερα και χωρις χρήματα (σαν εισφορά για τη ρυμοτόμηση) άλλα 400 στρέμματα.
Ένα Ενιαίο Μητροπολιτικό Πάρκο υψηλού πρασίνου 400 στρεμμάτων (και άλλων 100 περίπου στρεμμάτων με αθλητικούς και κοινόχρηστους, κοινωφελείς χώρους) είναι στόχος που μπορεί να επιτευχθεί με αυτοχρηματοδότηση και χωρίς σπουδαία πολιτικά προβλήματα.
.
Αυτή η λύση (συζητείται και) προωθείται από εμένα προς τους θεσμικούς φορείς δηλαδή, δήμο, νομαρχία, πολιτεία, ΟΛΠ κλπ.
Όταν θα υπάρχουν νέα θα υπάρξει και ενημέρωση.
.
Κυριακή 14 Φεβρουαρίου 2010
Ένα βιβλίο για την Ανάπλαση
.
Ολοκλήρωσα τη συγγραφή του βιβλίου μου για την ανάπλαση της βιομηχανικής ζώνης.
Έχει τίτλο "Η δική μας Ανάπλαση" και εξιστορεί όλα τα γεγονότα της τελευταίας 30-ετίας ενώ κάνει ζουμ σε σημαντικές στιγμές και φωτίζει το όλο θέμα από την πλευρά των πολιτών, όπως θέλω να πιστεύω.
.
Γράφω τον πρόλογο -όπως τον έχω διαμορφώσει σήμερα, δεν ξέρω πως θα είναι όταν θα τυπώνεται το βιβλίο.
.
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Το βιβλίο αυτό γράφτηκε μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Το κείμενο έρρεε σαν χείμαρρος καθώς τα γεγονότα ήταν όλα στο μυαλό μου. Όλα όσα αναφέρονται εδώ –πλην ελαχίστων εξαιρέσεων- τα έζησα ο ίδιος και τα κατέγραψα τη στιγμή που συνέβαιναν. Αλλά και το πλήθος των στοιχείων που περιλαμβάνονται στις σελίδες που ακολουθούν, είτε βρίσκονται στο σκληρό δίσκο του PC μου είτε στα ημερολόγια που κρατούσα ή στις τοπικές εφημερίδες που εξέδιδα, είτε στα πρακτικά, στις ανακοινώσεις κλπ., όλο αυτό το υλικό ήταν πάντα δίπλα μου, συντροφιά μου τα τελευταία 30 χρόνια, την περίοδο δηλαδή που καλύπτει αυτό το βιβλίο.
Δεν χρειάστηκε η βαθιά και ενδελεχής έρευνα ούτε στα τρίσβαθα του μυαλού ούτε στις σκονισμένες βιβλιοθήκες και στα κλειδωμένα συρτάρια για να συλλέξω αυτό το υλικό. Και το βιβλίο προέκυψε σαν μια ιστορία που τη διηγείται κανείς σε φίλους μια ωραία, απαλή καλοκαιρινή βραδιά σε μια παραλία ή σε μια άδεια πλατεία κάτω από το φεγγαρόφωτο, όταν τα μαγαζιά έχουν κλείσει, όλα έχουν ησυχάσει και η εξιστόρηση ξετυλίγεται αβίαστα, χαλαρωτικά γεμίζοντας τον αέρα με άρωμα αναμνήσεων αλλά και μια ελπίδα για το αύριο που σύντομα θα ξημερώσει.
Η «δική μας ανάπλαση» εξελίσσεται σε μια περίοδο τριών δεκαετιών, δηλαδή των τελευταίων 30 χρόνων από το ’80 μέχρι σήμερα. Έχει και προϊστορία αλλά εδώ αυτή η προϊστορία αναφέρεται μόνο ακροθιγώς.
Από το 1980 μέχρι το 1990 το θέμα της ανάπλασης της βιομηχανικής ζώνης προσπαθούσε να έρθει στην επικαιρότητα σαν ζήτημα ανάπλασης και όχι μόνο ρύπανσης και μόλυνσης από τα εργοστάσια. Πρωτοδιατυπώθηκε σαν «ανάπλαση» μόλις το 1989 και μπήκε γερά στην ιστορία της μικρής μας πόλης από το 1990. Στο βιβλίο, η περίοδος αυτή αποτελεί το 1ο κεφάλαιο και τιτλοφορείται «Στην Ημερήσια Διάταξη»
Από το 1990 μέχρι και το 1999 άρχισε ένας εξαντλητικός αγώνας δρόμου όπου οι πολίτες, εκφραζόμενοι από τους δήμους, τις επιτροπές αλλά και αυτοπροσώπως στις πλατειές συσκέψεις, τα συνέδρια τις εκδηλώσεις, κατάφεραν να προχωρήσουν το θέμα μέχρι σχεδόν στο τέλος του. Άλλοτε τρέχοντας με ιλιγγιώδη ταχύτητα (όπως την περίοδο 1991-93) και άλλοτε δουλεύοντας με ουσία (όπως το 1997 και το 1999) έκλεισαν τα εργοστάσια και πέτυχαν τις αναγκαίες ρυθμίσεις για να μπορεί να γίνει πράξη η ανάπλαση. Η περίοδος αυτή αποτελεί το 2ο κεφάλαιο με τίτλο «Τα Χρόνια της Δράσης»
Από το 2000 μέχρι το 2010 έγιναν κάποια βήματα αλλά ήταν ελάχιστα προς τα εμπρός. Ο δήμος και οι πολίτες αμύνθηκαν ενάντια σε όσους προσπάθησαν να ανατρέψουν τα κεκτημένα αλλά σιγά-σιγά έχασαν τη πρωτοβουλία των κινήσεων. Από το 2007 με τις πυρκαγιές σε Πελοπόννησο και Αττική, η πρωτοβουλία πέρασε σε φορείς «ακραίους» είτε υπέρ της άκρατης οικοδόμησης (ιδιοκτήτες γης το ΥΠΕΧΩΔΕ, ο ΟΛΠ κλπ) είτε υπέρ της πλήρους ακινησίας με αίτημα για 100% πράσινο και απαλλοτριώσεις που δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν. Αυτή η περίοδος καλύπτεται από το 3ο κεφάλαιο με τίτλο «Τα Χρόνια της Αδράνειας»
Εδώ και 1-2 χρόνια, με ευθύνη όλων μας, η ανάπλαση κινδυνεύει «να πάει 10 χρόνια πίσω». Και με ευθύνη όλων μας πρέπει να ξαναμπεί στο προσκήνιο και να έχει και πάλι πρωταγωνιστές τους πολίτες. Το τι μπορεί να γίνει από εδώ και στο εξής αναζητιέται στο 4ο κεφάλαιο με τίτλο «Καιρός να αναλάβουμε Δράση»
Το βιβλίο προσπαθεί να καταγράψει αυτά που συνέβησαν και να εμπνεύσει για αυτά που πρέπει να συμβούν.
Σε όλη αυτή τη διαδρομή βέβαια συνέβαιναν όπως είναι φυσικό διάφορα γεγονότα που άλλα συνιστούν από μόνα τους μικρές ενδιαφέρουσες ιστορίες και άλλα είναι βγαλμένα λες από δράματα ή κωμωδίες που ποτέ δεν γράφτηκαν αλλά όμως παίχτηκαν στο θέατρο της ζωής. Μερικά τέτοια επεισόδια περιγράφω στο τέλος κάθε κεφαλαίου σαν «στιγμιότυπα» και εκεί επιτρέπω στον εαυτό μου να μιλά και πάλι σε πρώτο πρόσωπο όπως κάνω εδώ στον πρόλογο. Νομίζω ότι αυτά τα στιγμιότυπα ρίχνουν ένα παραπάνω φως και δίνουν ένα χαρακτηριστικό χρωματικό τόνο στην ιστορική καταγραφή και –ως εκ τούτου- παρουσιάζουν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Χάρη χρωστάω σε όλους τους φίλους μου που ενθουσιάστηκαν με την ιδέα να γραφτεί ένα τέτοιο βιβλίο και που με βοήθησαν με τις παρατηρήσεις τους και τις διορθώσεις τους.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΙΡΙΔΗΣ, Δραπετσώνα 2010
Ολοκλήρωσα τη συγγραφή του βιβλίου μου για την ανάπλαση της βιομηχανικής ζώνης.
Έχει τίτλο "Η δική μας Ανάπλαση" και εξιστορεί όλα τα γεγονότα της τελευταίας 30-ετίας ενώ κάνει ζουμ σε σημαντικές στιγμές και φωτίζει το όλο θέμα από την πλευρά των πολιτών, όπως θέλω να πιστεύω.
.
Γράφω τον πρόλογο -όπως τον έχω διαμορφώσει σήμερα, δεν ξέρω πως θα είναι όταν θα τυπώνεται το βιβλίο.
.
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Το βιβλίο αυτό γράφτηκε μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Το κείμενο έρρεε σαν χείμαρρος καθώς τα γεγονότα ήταν όλα στο μυαλό μου. Όλα όσα αναφέρονται εδώ –πλην ελαχίστων εξαιρέσεων- τα έζησα ο ίδιος και τα κατέγραψα τη στιγμή που συνέβαιναν. Αλλά και το πλήθος των στοιχείων που περιλαμβάνονται στις σελίδες που ακολουθούν, είτε βρίσκονται στο σκληρό δίσκο του PC μου είτε στα ημερολόγια που κρατούσα ή στις τοπικές εφημερίδες που εξέδιδα, είτε στα πρακτικά, στις ανακοινώσεις κλπ., όλο αυτό το υλικό ήταν πάντα δίπλα μου, συντροφιά μου τα τελευταία 30 χρόνια, την περίοδο δηλαδή που καλύπτει αυτό το βιβλίο.
Δεν χρειάστηκε η βαθιά και ενδελεχής έρευνα ούτε στα τρίσβαθα του μυαλού ούτε στις σκονισμένες βιβλιοθήκες και στα κλειδωμένα συρτάρια για να συλλέξω αυτό το υλικό. Και το βιβλίο προέκυψε σαν μια ιστορία που τη διηγείται κανείς σε φίλους μια ωραία, απαλή καλοκαιρινή βραδιά σε μια παραλία ή σε μια άδεια πλατεία κάτω από το φεγγαρόφωτο, όταν τα μαγαζιά έχουν κλείσει, όλα έχουν ησυχάσει και η εξιστόρηση ξετυλίγεται αβίαστα, χαλαρωτικά γεμίζοντας τον αέρα με άρωμα αναμνήσεων αλλά και μια ελπίδα για το αύριο που σύντομα θα ξημερώσει.
Η «δική μας ανάπλαση» εξελίσσεται σε μια περίοδο τριών δεκαετιών, δηλαδή των τελευταίων 30 χρόνων από το ’80 μέχρι σήμερα. Έχει και προϊστορία αλλά εδώ αυτή η προϊστορία αναφέρεται μόνο ακροθιγώς.
Από το 1980 μέχρι το 1990 το θέμα της ανάπλασης της βιομηχανικής ζώνης προσπαθούσε να έρθει στην επικαιρότητα σαν ζήτημα ανάπλασης και όχι μόνο ρύπανσης και μόλυνσης από τα εργοστάσια. Πρωτοδιατυπώθηκε σαν «ανάπλαση» μόλις το 1989 και μπήκε γερά στην ιστορία της μικρής μας πόλης από το 1990. Στο βιβλίο, η περίοδος αυτή αποτελεί το 1ο κεφάλαιο και τιτλοφορείται «Στην Ημερήσια Διάταξη»
Από το 1990 μέχρι και το 1999 άρχισε ένας εξαντλητικός αγώνας δρόμου όπου οι πολίτες, εκφραζόμενοι από τους δήμους, τις επιτροπές αλλά και αυτοπροσώπως στις πλατειές συσκέψεις, τα συνέδρια τις εκδηλώσεις, κατάφεραν να προχωρήσουν το θέμα μέχρι σχεδόν στο τέλος του. Άλλοτε τρέχοντας με ιλιγγιώδη ταχύτητα (όπως την περίοδο 1991-93) και άλλοτε δουλεύοντας με ουσία (όπως το 1997 και το 1999) έκλεισαν τα εργοστάσια και πέτυχαν τις αναγκαίες ρυθμίσεις για να μπορεί να γίνει πράξη η ανάπλαση. Η περίοδος αυτή αποτελεί το 2ο κεφάλαιο με τίτλο «Τα Χρόνια της Δράσης»
Από το 2000 μέχρι το 2010 έγιναν κάποια βήματα αλλά ήταν ελάχιστα προς τα εμπρός. Ο δήμος και οι πολίτες αμύνθηκαν ενάντια σε όσους προσπάθησαν να ανατρέψουν τα κεκτημένα αλλά σιγά-σιγά έχασαν τη πρωτοβουλία των κινήσεων. Από το 2007 με τις πυρκαγιές σε Πελοπόννησο και Αττική, η πρωτοβουλία πέρασε σε φορείς «ακραίους» είτε υπέρ της άκρατης οικοδόμησης (ιδιοκτήτες γης το ΥΠΕΧΩΔΕ, ο ΟΛΠ κλπ) είτε υπέρ της πλήρους ακινησίας με αίτημα για 100% πράσινο και απαλλοτριώσεις που δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν. Αυτή η περίοδος καλύπτεται από το 3ο κεφάλαιο με τίτλο «Τα Χρόνια της Αδράνειας»
Εδώ και 1-2 χρόνια, με ευθύνη όλων μας, η ανάπλαση κινδυνεύει «να πάει 10 χρόνια πίσω». Και με ευθύνη όλων μας πρέπει να ξαναμπεί στο προσκήνιο και να έχει και πάλι πρωταγωνιστές τους πολίτες. Το τι μπορεί να γίνει από εδώ και στο εξής αναζητιέται στο 4ο κεφάλαιο με τίτλο «Καιρός να αναλάβουμε Δράση»
Το βιβλίο προσπαθεί να καταγράψει αυτά που συνέβησαν και να εμπνεύσει για αυτά που πρέπει να συμβούν.
Σε όλη αυτή τη διαδρομή βέβαια συνέβαιναν όπως είναι φυσικό διάφορα γεγονότα που άλλα συνιστούν από μόνα τους μικρές ενδιαφέρουσες ιστορίες και άλλα είναι βγαλμένα λες από δράματα ή κωμωδίες που ποτέ δεν γράφτηκαν αλλά όμως παίχτηκαν στο θέατρο της ζωής. Μερικά τέτοια επεισόδια περιγράφω στο τέλος κάθε κεφαλαίου σαν «στιγμιότυπα» και εκεί επιτρέπω στον εαυτό μου να μιλά και πάλι σε πρώτο πρόσωπο όπως κάνω εδώ στον πρόλογο. Νομίζω ότι αυτά τα στιγμιότυπα ρίχνουν ένα παραπάνω φως και δίνουν ένα χαρακτηριστικό χρωματικό τόνο στην ιστορική καταγραφή και –ως εκ τούτου- παρουσιάζουν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Χάρη χρωστάω σε όλους τους φίλους μου που ενθουσιάστηκαν με την ιδέα να γραφτεί ένα τέτοιο βιβλίο και που με βοήθησαν με τις παρατηρήσεις τους και τις διορθώσεις τους.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΙΡΙΔΗΣ, Δραπετσώνα 2010
Σάββατο 30 Ιανουαρίου 2010
Πάλι παίζεται κάτι για την Ανάπλαση.
.
Εκτός από τη διπλωματική μου, που έθεσε εκ νέου το θέμα της Ανάπλασης της Βιομηχανικής Ζώνης σε μια νέα βάση, πληροφορούμαι ότι (σε πολύ πιο πάνω επίπεδο)
το θέμα παίζει και πάλι στην επικαιρότητα και σε άλλα ταμπλό.
Παίζεται κάτι με την κυβέρνηση που θέλει να φέρει το θέμα της ανάπτυξης του Πειράιά στο κυβερνητικό συμβούλιο κι έχει αναθέσει στον Ανωμερίτη να κάνει τις σχετικές επαφές και να μαζέψει εισηγήσεις, μελέτες, προτάσεις κλπ.
Επίσης παίζεται και σε νομαρχιακό επίπεδο όπυο ο Μίχας ετοιμάζεται να αναθέσει σχετική μελέτη.
Στον δήμο, κατά τα γνωστά, κινούνται αργά. Θα έπρεπε να είναι πρωταγωνιστές καταθέτοντας τη σχετική πρόταση από πέρσι και να είναι τώρα πραγματικά πολλά βήματα μπροστά. Αυτά όμως είναι συμπεριφορές δεκαετίας του '90 που σήμερα μοιάζουν άπιαστα όνειρα. Ο δήμος θα ακολουθήσει ασθμαίνοντας. Τουλάχιστον, ας είναι παρών!
Εκτός από τη διπλωματική μου, που έθεσε εκ νέου το θέμα της Ανάπλασης της Βιομηχανικής Ζώνης σε μια νέα βάση, πληροφορούμαι ότι (σε πολύ πιο πάνω επίπεδο)
το θέμα παίζει και πάλι στην επικαιρότητα και σε άλλα ταμπλό.
Παίζεται κάτι με την κυβέρνηση που θέλει να φέρει το θέμα της ανάπτυξης του Πειράιά στο κυβερνητικό συμβούλιο κι έχει αναθέσει στον Ανωμερίτη να κάνει τις σχετικές επαφές και να μαζέψει εισηγήσεις, μελέτες, προτάσεις κλπ.
Επίσης παίζεται και σε νομαρχιακό επίπεδο όπυο ο Μίχας ετοιμάζεται να αναθέσει σχετική μελέτη.
Στον δήμο, κατά τα γνωστά, κινούνται αργά. Θα έπρεπε να είναι πρωταγωνιστές καταθέτοντας τη σχετική πρόταση από πέρσι και να είναι τώρα πραγματικά πολλά βήματα μπροστά. Αυτά όμως είναι συμπεριφορές δεκαετίας του '90 που σήμερα μοιάζουν άπιαστα όνειρα. Ο δήμος θα ακολουθήσει ασθμαίνοντας. Τουλάχιστον, ας είναι παρών!
Τρίτη 5 Ιανουαρίου 2010
Συμπληρώσαμε 30 χρόνια αγώνων για την ΑΝΑΠΛΑΣΗ της βιομηχανικής ζώνης
.
Από το 1982 που ο Αντώνης Τρίτσης ήρθε στη Δραπετσώνα και μίλησε για μετεγκατάσταση των εργοστασίων και δημιουργία βιοτεχνικού πέρκου στον χώρο της βιομηχανικής ζώνης πέρσαν 28 χρόνια. Και από το 1989 που η ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΑ δημοσίευσε το πρώτο άρθρο με το οποίο προτεινόταν η ΑΝΑΠΛΑΣΗ της ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΖΩΝΗΣ πέρασαν 21 χρόνια. Καιρός επί τελους να γίνει κάτι!
.
Η ιδέα της Ανάπλασης καταγράφτηκε πραγματικά για πρώτη φορά στη ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΑ τον Οκτώβριο του 1989. Ήταν ίσως ο πλέον κατάλληλος ο χρόνος λόγω του ότι την επομένη χρονιά, και μάλιστα σε ένα χρόνο ακριβώς, θα γίνονταν οι δημοτικές εκλογές και η ιδέα της Ανάπλασης θα μπορούσε να μπει σε κάποιο πρόγραμμα δημοτικού συνδυασμού ώστε με την επικράτησή του να γίνει θέση του Δήμου. Το άρθρο είχε τίτλο και υπότιτλο:
.
«Το πιο γερό μας χαρτί … παίζεται ακόμα»
«και λέγεται ΑΝΑΠΛΑΣΗ ΤΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΖΩΝΗΣ, δηλαδή Τσιμεντάδικο, Λιπάσματα, ΔΕΗ κλπ.. Η Μοναδική Λύση για Δραπετσώνα και Λεκανοπέδιο»
.
Το άρθρο έπιανε με πολύ πυκνή γραφή μια σελίδα και είχε πολλά στοιχεία εξετάζοντας το θέμα από κάθε πλευρά. Περιέγραφε τον χώρο, αναφερόταν στο αίτημα για διέξοδο προς τη θάλασσα και για μια όμορφη πόλη, αναφερόταν στην ιστορία της υπόθεσης και τις πολιτικές γύρω από αυτήν, αναφερόταν στις εκλογές και τα προγράμματα των συνδυασμών και απαντούσε στο ερώτημα «και τι γίνεται τώρα», Επειδή το άρθρο μοιάζει γραμμένο χτες, αν και γράφτηκε πριν από περισσότερο από 20 χρόνια, αξίζει τον κόπο να παραθέσω μερικά αποσπάσματα από αυτό:
.
«Η πληγή στο σώμα της Δραπετσώνας έχει όνομα, μορφή, ταυτότητα και Θεό! Πριν και από τη γέννησή της ακόμα (μεταξύ 1910-1920) η πληγή υπήρχε πάντα εκεί, τη συνηθίσαμε τόσο πολύ που δεν μπορέσαμε ως τώρα να φανταστούμε την πόλη μας χωρίς αυτήν, αλλά τελευταία τα πράγματα μοιάζουν να έχουν πια αλλάξει. Το πιο γερό μας χαρτί παίζεται ακόμα, κι ίσως να είναι ΑΣΣΟΣ!
Η πληγή στο σώμα της πόλης μας έχει ΟΝΟΜΑ: Λιπάσματα, Τσιμέντα, Πετρέλαια, και ΜΟΡΦΗ: Φρίκη και καταχνιά!, ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ: Μποδοσάκης, Τσάτσοι κλπ., Έχει και ΘΕΟ: Το εύκολο κέρδος για το μεγάλο Κεφάλαιο!
Εδώ και αρκετά χρόνια το αίτημα για λιγότερη μόλυνση, για φίλτρα και εκσυγχρονισμούς έχει στην πράξη αποδειχτεί ότι δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες και στις απαιτήσεις της κοινωνίας σήμερα και προοπτικά στο μέλλον. Μένουν να το θυμίζουν μόνο τα ίδια τα εργοστάσια κι όσοι παίζουν το παιχνίδι τους προσπαθώντας, πίσω από τα «αντιρρυπαντικά» μέτρα, να δικαιολογήσουν την απαράδεκτη κοινωνικά, χωροταξικά και περιβαλλοντικά παρουσία τους δίπλα στο πιο μεγάλο λιμάνι της χώρας (τον Πειραιά) πάνω ακριβώς από μια πόλη (τη Δραπετσώνα) μέσα στο υπογάστριο μιας ολόκληρης πρωτεύουσας 4 εκατομμυρίων ανθρώπων.
Σήμερα το αίτημα είναι: Να φύγουν τα εργοστάσια των Λιπασμάτων, του Τσιμεντάδικου, η ΔΕΗ, τα πετρελαιοειδή, τα Γυψάδικα κλπ. και η περιοχή που σήμερα καταλαμβάνουν να αναπλαστεί δημιουργώντας καινούριες χρήσεις γης (πάρκα, σχολεία, γήπεδα, πράσινο κλπ) που και περισσότερη αξία θα έχουν και τη πρωτεύουσα ολόκληρη θα ανακουφίσουν και στον Πειραιά θα δώσουν όψη σύγχρονης πόλης και τη Δραπετσώνα θα αναβαθμίσουν μετατρέποντάς την από σκουπιδοτενεκέ του Λεκανοπεδίου σε περιοχή αναψυχής.
………………..
Η Δραπετσώνα ασφυκτιά, κλείνεται ολόγυρα από εργοστάσια, τον ΟΛΠ, τον νέο Δρόμο που πάει να φτιαχτεί (κι ευτυχώς που δεν έγινε η 25ης Μαρτίου), η Δραπετσώνα θέλει να αναπνεύσει, να βρει διέξοδο προς τη θάλασσα, χρειάζεται να αφήσει τον μισοκακόμοιρο ρόλο του επαίτη που ζητά λιγότερη μόλυνση και περισσότερα δενδράκια και να απαιτήσει ανθρώπινες συνθήκες ζωής για τους κατοίκους της, χρειάζεται να διεκδικήσει την ομορφιά που της στέρησαν τόσα χρόνια, χρειάζεται να βαδίσει τον δρόμο της αναβάθμισής της από πόλη-γκέτο σε οικισμό σύγχρονο και όμορφο.
Είμαστε μήπως αιώνια καταδικασμένοι να βιώνουμε καθημερινά το αδιέξοδο μιας άσχημης πόλης; Γιατί η Εκάλη και η Κηφισιά να είναι ονειρικοί τόποι από άλλο πλανήτη; Γιατί είναι μαξιμαλιστικό αίτημα να ζητάμε μια Δραπετσώνα πράσινη, παραθαλάσσια, ελκυστική;»
Αφού ακολουθούσε το κύριο μέρος του άρθρου με το χωροταξικό πρόβλημα, τις αναγκαίες παρεμβάσεις στον χώρο της ανάπλασης, τα χρηματο-οικονομικά ζητήματα, τα ζητήματα μετεγκατάστασης, εργαζομένων κλπ. το άρθρο συνέχιζε ως εξής:
«Το θέμα εντέλει της απομάκρυνσης ή μη της βιομηχανικής ζώνης είναι πολιτικό κατ’ αρχήν και οικονομικό εκ δευτέρου. Μα πάνω από όλα είναι πρόβλημα ζωής ή θανάτου για την πόλη μας (και το γειτονικό Κερατσίνι).
Από την άποψη αυτή εμείς πρέπει να είμαστε οι πρώτοι που θα το κινήσουμε και που θα το φέρουμε στην επικαιρότητα για να γίνει πρόβλημα ζωής για όλους τους κατοίκους αυτής της πολύπαθης «πρωτεύουσας». Η συνειδητοποίηση του θέματος και των μεγεθών του είναι το πρώτο βήμα για την επίλυσή του. Έτσι κι αλλιώς σε όλο το λεκανοπέδιο οι χώροι όπου μπορούν να γίνουν επεμβάσεις μεγάλης έκτασης είναι λίγοι: Τα Τουρκοβούνια (ξεκίνησε), στον Ελαιώνα (λαχαναγορά-Ρουφ όπου το θέμα αρχίζει να γίνεται γνωστό) και εδώ σε μας, στην εμποροβιομηχανική ζώνη που πνίγει τον Πειραιά και θανατώνει καθημερινά τη Δραπετσώνα καταδικάζοντάς την σε μαρασμό»
.
Το άρθρο συνοδευόταν από ένα εύγλωττο σκίτσο, του Τάσου Παπαδόπουλου, που έδειχνε έναν άνθρωπο-γίγαντα πάνω από τη Χερσόνησο της Δραπετσώνας, να την πιάνει από την άκρη και να σηκώνει μια φλούδα εδάφους. Μαζί της σηκωνόταν και έφευγε, όπως τα φίδια που αλλάζουν δέρμα, και ολόκληρη την περιοχή της βιομηχανικής ζώνης. Από κάτω εμφανιζόταν ένα άλλο τοπίο, κάτι σαν καινούριο δέρμα κάτω από το παλιό που αποβαλλόταν, και προέκυπτε μια νέα περιοχή γεμάτη πράσινο, γήπεδα, παραλίες κλπ.
Από το 1982 που ο Αντώνης Τρίτσης ήρθε στη Δραπετσώνα και μίλησε για μετεγκατάσταση των εργοστασίων και δημιουργία βιοτεχνικού πέρκου στον χώρο της βιομηχανικής ζώνης πέρσαν 28 χρόνια. Και από το 1989 που η ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΑ δημοσίευσε το πρώτο άρθρο με το οποίο προτεινόταν η ΑΝΑΠΛΑΣΗ της ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΖΩΝΗΣ πέρασαν 21 χρόνια. Καιρός επί τελους να γίνει κάτι!
.
Η ιδέα της Ανάπλασης καταγράφτηκε πραγματικά για πρώτη φορά στη ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΑ τον Οκτώβριο του 1989. Ήταν ίσως ο πλέον κατάλληλος ο χρόνος λόγω του ότι την επομένη χρονιά, και μάλιστα σε ένα χρόνο ακριβώς, θα γίνονταν οι δημοτικές εκλογές και η ιδέα της Ανάπλασης θα μπορούσε να μπει σε κάποιο πρόγραμμα δημοτικού συνδυασμού ώστε με την επικράτησή του να γίνει θέση του Δήμου. Το άρθρο είχε τίτλο και υπότιτλο:
.
«Το πιο γερό μας χαρτί … παίζεται ακόμα»
«και λέγεται ΑΝΑΠΛΑΣΗ ΤΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΖΩΝΗΣ, δηλαδή Τσιμεντάδικο, Λιπάσματα, ΔΕΗ κλπ.. Η Μοναδική Λύση για Δραπετσώνα και Λεκανοπέδιο»
.
Το άρθρο έπιανε με πολύ πυκνή γραφή μια σελίδα και είχε πολλά στοιχεία εξετάζοντας το θέμα από κάθε πλευρά. Περιέγραφε τον χώρο, αναφερόταν στο αίτημα για διέξοδο προς τη θάλασσα και για μια όμορφη πόλη, αναφερόταν στην ιστορία της υπόθεσης και τις πολιτικές γύρω από αυτήν, αναφερόταν στις εκλογές και τα προγράμματα των συνδυασμών και απαντούσε στο ερώτημα «και τι γίνεται τώρα», Επειδή το άρθρο μοιάζει γραμμένο χτες, αν και γράφτηκε πριν από περισσότερο από 20 χρόνια, αξίζει τον κόπο να παραθέσω μερικά αποσπάσματα από αυτό:
.
«Η πληγή στο σώμα της Δραπετσώνας έχει όνομα, μορφή, ταυτότητα και Θεό! Πριν και από τη γέννησή της ακόμα (μεταξύ 1910-1920) η πληγή υπήρχε πάντα εκεί, τη συνηθίσαμε τόσο πολύ που δεν μπορέσαμε ως τώρα να φανταστούμε την πόλη μας χωρίς αυτήν, αλλά τελευταία τα πράγματα μοιάζουν να έχουν πια αλλάξει. Το πιο γερό μας χαρτί παίζεται ακόμα, κι ίσως να είναι ΑΣΣΟΣ!
Η πληγή στο σώμα της πόλης μας έχει ΟΝΟΜΑ: Λιπάσματα, Τσιμέντα, Πετρέλαια, και ΜΟΡΦΗ: Φρίκη και καταχνιά!, ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ: Μποδοσάκης, Τσάτσοι κλπ., Έχει και ΘΕΟ: Το εύκολο κέρδος για το μεγάλο Κεφάλαιο!
Εδώ και αρκετά χρόνια το αίτημα για λιγότερη μόλυνση, για φίλτρα και εκσυγχρονισμούς έχει στην πράξη αποδειχτεί ότι δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες και στις απαιτήσεις της κοινωνίας σήμερα και προοπτικά στο μέλλον. Μένουν να το θυμίζουν μόνο τα ίδια τα εργοστάσια κι όσοι παίζουν το παιχνίδι τους προσπαθώντας, πίσω από τα «αντιρρυπαντικά» μέτρα, να δικαιολογήσουν την απαράδεκτη κοινωνικά, χωροταξικά και περιβαλλοντικά παρουσία τους δίπλα στο πιο μεγάλο λιμάνι της χώρας (τον Πειραιά) πάνω ακριβώς από μια πόλη (τη Δραπετσώνα) μέσα στο υπογάστριο μιας ολόκληρης πρωτεύουσας 4 εκατομμυρίων ανθρώπων.
Σήμερα το αίτημα είναι: Να φύγουν τα εργοστάσια των Λιπασμάτων, του Τσιμεντάδικου, η ΔΕΗ, τα πετρελαιοειδή, τα Γυψάδικα κλπ. και η περιοχή που σήμερα καταλαμβάνουν να αναπλαστεί δημιουργώντας καινούριες χρήσεις γης (πάρκα, σχολεία, γήπεδα, πράσινο κλπ) που και περισσότερη αξία θα έχουν και τη πρωτεύουσα ολόκληρη θα ανακουφίσουν και στον Πειραιά θα δώσουν όψη σύγχρονης πόλης και τη Δραπετσώνα θα αναβαθμίσουν μετατρέποντάς την από σκουπιδοτενεκέ του Λεκανοπεδίου σε περιοχή αναψυχής.
………………..
Η Δραπετσώνα ασφυκτιά, κλείνεται ολόγυρα από εργοστάσια, τον ΟΛΠ, τον νέο Δρόμο που πάει να φτιαχτεί (κι ευτυχώς που δεν έγινε η 25ης Μαρτίου), η Δραπετσώνα θέλει να αναπνεύσει, να βρει διέξοδο προς τη θάλασσα, χρειάζεται να αφήσει τον μισοκακόμοιρο ρόλο του επαίτη που ζητά λιγότερη μόλυνση και περισσότερα δενδράκια και να απαιτήσει ανθρώπινες συνθήκες ζωής για τους κατοίκους της, χρειάζεται να διεκδικήσει την ομορφιά που της στέρησαν τόσα χρόνια, χρειάζεται να βαδίσει τον δρόμο της αναβάθμισής της από πόλη-γκέτο σε οικισμό σύγχρονο και όμορφο.
Είμαστε μήπως αιώνια καταδικασμένοι να βιώνουμε καθημερινά το αδιέξοδο μιας άσχημης πόλης; Γιατί η Εκάλη και η Κηφισιά να είναι ονειρικοί τόποι από άλλο πλανήτη; Γιατί είναι μαξιμαλιστικό αίτημα να ζητάμε μια Δραπετσώνα πράσινη, παραθαλάσσια, ελκυστική;»
Αφού ακολουθούσε το κύριο μέρος του άρθρου με το χωροταξικό πρόβλημα, τις αναγκαίες παρεμβάσεις στον χώρο της ανάπλασης, τα χρηματο-οικονομικά ζητήματα, τα ζητήματα μετεγκατάστασης, εργαζομένων κλπ. το άρθρο συνέχιζε ως εξής:
«Το θέμα εντέλει της απομάκρυνσης ή μη της βιομηχανικής ζώνης είναι πολιτικό κατ’ αρχήν και οικονομικό εκ δευτέρου. Μα πάνω από όλα είναι πρόβλημα ζωής ή θανάτου για την πόλη μας (και το γειτονικό Κερατσίνι).
Από την άποψη αυτή εμείς πρέπει να είμαστε οι πρώτοι που θα το κινήσουμε και που θα το φέρουμε στην επικαιρότητα για να γίνει πρόβλημα ζωής για όλους τους κατοίκους αυτής της πολύπαθης «πρωτεύουσας». Η συνειδητοποίηση του θέματος και των μεγεθών του είναι το πρώτο βήμα για την επίλυσή του. Έτσι κι αλλιώς σε όλο το λεκανοπέδιο οι χώροι όπου μπορούν να γίνουν επεμβάσεις μεγάλης έκτασης είναι λίγοι: Τα Τουρκοβούνια (ξεκίνησε), στον Ελαιώνα (λαχαναγορά-Ρουφ όπου το θέμα αρχίζει να γίνεται γνωστό) και εδώ σε μας, στην εμποροβιομηχανική ζώνη που πνίγει τον Πειραιά και θανατώνει καθημερινά τη Δραπετσώνα καταδικάζοντάς την σε μαρασμό»
.
Το άρθρο συνοδευόταν από ένα εύγλωττο σκίτσο, του Τάσου Παπαδόπουλου, που έδειχνε έναν άνθρωπο-γίγαντα πάνω από τη Χερσόνησο της Δραπετσώνας, να την πιάνει από την άκρη και να σηκώνει μια φλούδα εδάφους. Μαζί της σηκωνόταν και έφευγε, όπως τα φίδια που αλλάζουν δέρμα, και ολόκληρη την περιοχή της βιομηχανικής ζώνης. Από κάτω εμφανιζόταν ένα άλλο τοπίο, κάτι σαν καινούριο δέρμα κάτω από το παλιό που αποβαλλόταν, και προέκυπτε μια νέα περιοχή γεμάτη πράσινο, γήπεδα, παραλίες κλπ.
Πέμπτη 31 Δεκεμβρίου 2009
Για την ΑΝΑΠΛΑΣΗ σε σχέση με τον Καποδίστρια Νο2, το ΠαΣοΚ και τη Δραπετσώνα
Το παρακάτω δημοσίευσα (σαν Γ.Τσιρίδης και Πρώτη Κίνηση) στο μπλογκ της Πρώτης Κίνησης. Το αναδημοσιεύω εδώ γιατί αφορά μεταξύ άλλων και στην Ανάπλαση σαφώς.
Το κείμενο λέει:
.
"Είναι γνωστά τα σχέδια που υπάρχουν για την επιβολή μιας διοικητικής μεταρρύθμισης μέσα στο 2010 και η μανία του υπουργού Εσωτερικών κ.ΡΑΓΚΟΥΣΗ να περάσει οπωσδήποτε αυτή την μεταρρύθμιση (Καποδίστριας 2) πάση θυσία. Κανει και κομματικές συσκέψεις προετοιμάζοντας το έδαφος ώστε το ΠαΣοΚ τουλάχιστον να μην αντιδράσει. Νομίζω όμως ότι κάνει λάθος.
.
Το ΠαΣοΚ έχει ένα μεγάλο απόθεμα πολιτικό που προέρχεται από τη μεγάλη νίκη στις εκλογές και την απαξίωση της Νέας Δημοκρατίας. Μπορεί να επιβάλει όποιο μέτρο θέλει. Κάνοντας όμως κάτι τέτοιο εξαντλεί και το πολιτικό απόθεμα. Και το ερώτημα είναι σε ποια μέτρα νομίζει το ΠαΣοΚ πως πρέπει να ξοδευτεί αυτό το απόθεμα; Σε μέτρα οικονομικής πολιτικής και καταπολέμησης της διαφθοράς ή σε μέτρα όπως ο Καποδίστριας (στο Λεκανοπέδιο και τη Θεσσαλονίκη) όπου θα προκληθεί μεγάλη φθορά;
.
Αν το διακύβευμα άξιζε θα έλεγα ας προχωρήσει και να μη μετρήσει πολιτική φθορά και αντιδράσεις. Όμως είναι βέβαιο ότι αξίζει; Η δημιουργία των μεγάλων δήμων στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη ποια σοβαρή εξοικονόμηση πόρων θα επιφέρει; Ναι, θα δυσκολέψει το ρουσφέτι και κάποιοι μισθοί διοίκησης θα εξαλειφθούν, όμως το ουσιαστικό μειονέκτημα για τον Πολίτη και κέρδος γις την εξουσία θα είναι ότι πλέον όλα θα κανονίζονται από τα κομματικά επιτελεία καθώς το σύστημα δεν θα επιτρέπει ανταρσίες και ανεξάρτητες υποψηφιότητες και πολιτικές.
.
Η Νέα Δημοκρατία θα αντιδράσει. Ας έχει πει "ναι" στον Καποδίστρια. Τώρα θα συνδέσει τη μεταρρύθμιση με το εκλογικό σύστημα στο οποίο έχει ήδη πει "όχι" και θα αρνηθεί και τον Καποδίστρια. Το ΚΚΕ έχει ήδη τοποθετηθεί κεντρικά αρνητικά και ο ΣΥΝ θα αντιδράσει ούτως ή άλλως ό,τι κι αν έκανε το ΠαΣοΚ. Άρα .... θα είναι όλοι απέναντι και σύμμαχοι με ένα σωρό δημάρχους, συμβούλους και μέλη του ΠαΣοΚ που θα φωνάζουν όλοι μαζί έξω από το Υπουργείο ξοδεύοντας άσκοπα και χωρίς λόγο το πολιτικό απόθεμα υπροχής της Κυβέρνησης.
Θα το καταλάβουν έγκαιρα στην κυβέρνηση; Γιατί αν ξεκινήσουν δύσκολα θα κάνουν πίσω. Τελευταία ευκαιρία για "καμπανάκι" το συνέδριο της ΚΕΔΚΕ. Ας δουν αντιδράσεις και ας μετρήσουν καλύτερα τα πράγματα.
.
Για τη Δραπετσώνα η μεταρρύθμιση προβλέπει ότι η Δραπετσώνα θα ενταχθεί σε ένα Δήμο μαζί με τον Πειραιά και τον Ρέντη ή μαζί με το Κερατσίνι και το Πέραμα. Όπως κι αν έχει το πράγμα η αυτονομία της πόλης θα καταργηθεί 60 χρόνια μετά την κατάκτησή της με αγώνες,
.
Ο Δήμος θα πρέπει σύσσωμος να αντιδράσει. Και το δημοτικό συμβούλιο θα πρέπει να μπει μπροστά σε αυτή την προσπάθεια, με τη Διοίκηση μάλιστα του Δήμου επικεφαλής. Ο,τιδήποτε άλλο θα είναι προδοσία."
.
Αν ο Δήμος ενωθεί με Πειραιά ή Κερατσίνι, θα μοιάζει πιο εύκολο να κινηθεί το θέμα της Ανάπλασης από ένα μεγαλύτερο δήμο. Δεν το πιστεύω. Έχω δει εξ άλλου πόσο αδιάφορα έχουν δει αυτό το τεράστιο ζήτημα οι δυο γειτονικοί "μεγάλοι" δήμοι. Μόνο η Δραπετσώνα λειτούργησε πάντα σαν "επισπεύδων" για το θέμα.
Σε περίπτωση συγχώνευσης μόνο η συμμετοχή κάποιων Δραπετσωνιτών (που έχουν φετίχ με το θέμα) θα μπορούσε να το φέρει στην επιφάνεια.
Το κείμενο λέει:
.
"Είναι γνωστά τα σχέδια που υπάρχουν για την επιβολή μιας διοικητικής μεταρρύθμισης μέσα στο 2010 και η μανία του υπουργού Εσωτερικών κ.ΡΑΓΚΟΥΣΗ να περάσει οπωσδήποτε αυτή την μεταρρύθμιση (Καποδίστριας 2) πάση θυσία. Κανει και κομματικές συσκέψεις προετοιμάζοντας το έδαφος ώστε το ΠαΣοΚ τουλάχιστον να μην αντιδράσει. Νομίζω όμως ότι κάνει λάθος.
.
Το ΠαΣοΚ έχει ένα μεγάλο απόθεμα πολιτικό που προέρχεται από τη μεγάλη νίκη στις εκλογές και την απαξίωση της Νέας Δημοκρατίας. Μπορεί να επιβάλει όποιο μέτρο θέλει. Κάνοντας όμως κάτι τέτοιο εξαντλεί και το πολιτικό απόθεμα. Και το ερώτημα είναι σε ποια μέτρα νομίζει το ΠαΣοΚ πως πρέπει να ξοδευτεί αυτό το απόθεμα; Σε μέτρα οικονομικής πολιτικής και καταπολέμησης της διαφθοράς ή σε μέτρα όπως ο Καποδίστριας (στο Λεκανοπέδιο και τη Θεσσαλονίκη) όπου θα προκληθεί μεγάλη φθορά;
.
Αν το διακύβευμα άξιζε θα έλεγα ας προχωρήσει και να μη μετρήσει πολιτική φθορά και αντιδράσεις. Όμως είναι βέβαιο ότι αξίζει; Η δημιουργία των μεγάλων δήμων στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη ποια σοβαρή εξοικονόμηση πόρων θα επιφέρει; Ναι, θα δυσκολέψει το ρουσφέτι και κάποιοι μισθοί διοίκησης θα εξαλειφθούν, όμως το ουσιαστικό μειονέκτημα για τον Πολίτη και κέρδος γις την εξουσία θα είναι ότι πλέον όλα θα κανονίζονται από τα κομματικά επιτελεία καθώς το σύστημα δεν θα επιτρέπει ανταρσίες και ανεξάρτητες υποψηφιότητες και πολιτικές.
.
Η Νέα Δημοκρατία θα αντιδράσει. Ας έχει πει "ναι" στον Καποδίστρια. Τώρα θα συνδέσει τη μεταρρύθμιση με το εκλογικό σύστημα στο οποίο έχει ήδη πει "όχι" και θα αρνηθεί και τον Καποδίστρια. Το ΚΚΕ έχει ήδη τοποθετηθεί κεντρικά αρνητικά και ο ΣΥΝ θα αντιδράσει ούτως ή άλλως ό,τι κι αν έκανε το ΠαΣοΚ. Άρα .... θα είναι όλοι απέναντι και σύμμαχοι με ένα σωρό δημάρχους, συμβούλους και μέλη του ΠαΣοΚ που θα φωνάζουν όλοι μαζί έξω από το Υπουργείο ξοδεύοντας άσκοπα και χωρίς λόγο το πολιτικό απόθεμα υπροχής της Κυβέρνησης.
Θα το καταλάβουν έγκαιρα στην κυβέρνηση; Γιατί αν ξεκινήσουν δύσκολα θα κάνουν πίσω. Τελευταία ευκαιρία για "καμπανάκι" το συνέδριο της ΚΕΔΚΕ. Ας δουν αντιδράσεις και ας μετρήσουν καλύτερα τα πράγματα.
.
Για τη Δραπετσώνα η μεταρρύθμιση προβλέπει ότι η Δραπετσώνα θα ενταχθεί σε ένα Δήμο μαζί με τον Πειραιά και τον Ρέντη ή μαζί με το Κερατσίνι και το Πέραμα. Όπως κι αν έχει το πράγμα η αυτονομία της πόλης θα καταργηθεί 60 χρόνια μετά την κατάκτησή της με αγώνες,
.
Ο Δήμος θα πρέπει σύσσωμος να αντιδράσει. Και το δημοτικό συμβούλιο θα πρέπει να μπει μπροστά σε αυτή την προσπάθεια, με τη Διοίκηση μάλιστα του Δήμου επικεφαλής. Ο,τιδήποτε άλλο θα είναι προδοσία."
.
Αν ο Δήμος ενωθεί με Πειραιά ή Κερατσίνι, θα μοιάζει πιο εύκολο να κινηθεί το θέμα της Ανάπλασης από ένα μεγαλύτερο δήμο. Δεν το πιστεύω. Έχω δει εξ άλλου πόσο αδιάφορα έχουν δει αυτό το τεράστιο ζήτημα οι δυο γειτονικοί "μεγάλοι" δήμοι. Μόνο η Δραπετσώνα λειτούργησε πάντα σαν "επισπεύδων" για το θέμα.
Σε περίπτωση συγχώνευσης μόνο η συμμετοχή κάποιων Δραπετσωνιτών (που έχουν φετίχ με το θέμα) θα μπορούσε να το φέρει στην επιφάνεια.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
